สุดปลายสายรุ้ง

รู้ไม๊ ที่ปลายสายรุ้งมีอะไรอยู่??

ไม่รู้สิ ขุมทองของเลเปรคอนมั้ง

อืม ถ้ามีก็ดีสิ แล้วเธอล่ะ คิดว่าไง

อืมมมม ไม่รู้สินะ แต่เราว่าแปลกนะ
เวลาปลายสายรุ้งอยู่ที่อื่น เรากลับมองเห็น
แต่เวลาสายรุ้งมาสิ้นสุดที่หลังบ้านเรา
เรากลับมองไม่เห็นเลย พวกเธอคิดว่าไงล่ะ ?

อืม จริงของเธอนะ อ้อ ชั้นนึกอะไรได้แล้วล่ะ

อะไรเหรอ?

มานั่งตรงนี้สิ แล้วชั้นจะเล่าให้ฟัง ......

พี่สาวชั้นเคยเล่าให้ชั้นฟังว่า
มีอยู่ครั้งนึงที่ฝนตกหนักมากๆ
หนักซะจนน้ำท่วมโลกเลยล่ะ

เรื่องเดียวกับเรือของโนอาห์รึเปล่าจ๊ะเนี่ย

แหม ฟังให้จบก่อนสิจ๊ะ
ตอนนั้นน่ะนะ
เทพเจ้าแห่งสายลมกำลังโกรธ
เพราะเค้าหาคนที่เค้ารักไม่เจอ
เค้าอาละวาดอยู่เจ็ดวันเจ็ดคืน
อาละวาดจนไม่มีแรงเหลือเลย
ทั้งความโกรธ
ความเศร้า
ความสับสน
ปนเปกันไปหมดในใจเค้า
พอเค้าหมดแรง
เค้ากลับได้คิดว่า
สายลมของเค้าพัดไปทุกๆซอกมุมของโลก
แต่ไม่ได้พัดผ่านอาณาจักรเทพ
เค้าเลยออกตามหาคนรักของเค้า
เค้าเดินทางไปทั่วอาณาจักรเทพและบาดาล
แต่ก็ไม่มีวี่แววของหญิงสาวที่เค้ารัก
เค้ากลับมาที่วังของตัวเองด้วยความผิดหวัง
วังอันหรูหราใหญ่โตกลับดูอ้างว้าง
ไร้สีสันเมื่อขาดคนที่เค้ารักอยู่เคียงข้าง
เค้าเดินเข้าไปในห้องสมุด
เมื่อเค้าเดินผ่านชั้นหนังสือ
หนังสือเล่มนึงตกลงมาจากชั้นแล้วกางออก
หน้านั้นเป็นเทพนิยายเรื่องรักแท้
เค้าหยิบหนังสือขึ้นมาแล้วเริ่มต้นอ่านอย่างสนใจ

เทพนิยายเรื่องนั้นบอกว่า
นางฟ้าได้พยายามซ่อนรักแท้ไม่ให้มนุษย์หาเจอ
เธอเอาไปซ่อนไว้ทุกที่
ทั้งยอดเขาที่สูงที่สุด
ใต้ทะเลที่ลึกที่สุด
แต่มนุษย์ก็ยังหาเจอจนได้
สุดท้าย
นางฟ้าเลยซ่อนมันเอาไว้ในหัวใจของทุกๆคน
ตั้งแต่นั้นมา ก็ไม่มีมนุษย์คนไหนหารักแท้เจออีกเลย
เทพเจ้าแห่งสายลมเลยได้คิด
เค้ามองย้อนเข้าไปในใจของตนเอง

รู้ไม๊เค้าเจออะไร
เค้าเจอความทรงจำที่มีความสุขมากมาย
ทุกวินาทีที่เค้าอยู่กับคนที่เค้ารัก
กลายมาเป็นความทรงจำที่อยู่ในใจเค้ามาตลอด

เค้ายิ้มออกมาได้

ตอนนี้เค้ารู้แล้วว่าเค้าจะเจอคนที่เค้ารักได้ที่ไหน
เค้าเชื่อว่าคนที่เค้ารักจะคอยอยู่ข้างๆเค้าทุกเวลา
และจะอยู่ข้างๆเค้าตลอดไป
แม้ว่าเค้าจะไม่ได้พบเธออีกเลยก็ตาม

ว้าว โรแมนติกจังเลย!

นี่ๆ ชั้นนึกขึ้นมาได้เรื่องนึงเหมือนกันล่ะ อยากฟังกันไม๊

อยากสิๆ เล่าเลย

นี่พวกเธอยังจำเรื่องท้องฟ้ากับพื้นดินที่ชั้นเล่าให้ฟังคราวก่อนได้ไม๊
ได้สิ ได้
ดีล่ะ นี่ชั้นมีเรื่องมาเล่าเพิ่มนะ

ตอนนี้น่ะ ราชาแห่งสรวงสวรรค์อนุญาตให้ท้องฟ้ากับผืนดินเจอกันบ่อยขึ้นแล้วนะ
พระองค์เห็นว่าฤดูหนาวมันแค่ 3 เดือนเลยต่อเวลาให้
หลังฝนตก ท้องฟ้าจะลงมาหาผืนดินได้
ในรูปของรุ้งกินน้ำ แต่ไม่นานก็ต้องหายไป

ว้าว ดีจังเลย แบบนี้ทั้งคู่ก็ได้เจอกันบ่อยขึ้นแล้วล่ะสิ

ใช่สิ แต่แต่ละครั้งมันก็แต่แป๊บเดียวเองไม่ใช่เหรอ

แต่ชั้นว่าแค่นั้นก็เกินพอแล้วล่ะ
ท้องฟ้ากับผืนดินน่ะ แค่ได้พบกัน พูดคุยกันนิดหน่อยก็คงดีใจแล้ว
เพราะชั้นว่าเค้าคงเข้าใจกันดีแหละว่ารู้สึกยังไง ใช่มะ

เออ จริงสินะ ว่าแต่เธอไม่มีเรื่องอะไรจะเล่าบ้างเหรอ

อืม ขอชั้นคิดก่อนนะ อ้า จำได้ล่ะ

เธอจำที่ชั้นบอกได้ไม๊ว่า
เวลารุ้งกินน้ำมาอยู่หลังบ้านเรา เรากลับมองไม่เห็น
แต่เวลามันอยู่ไกลออกไป
เรากลับมองเห็นมัน

อือ จำได้สิ ทำไมเหรอ

พี่ชายชั้นบอกว่า เรื่องนี้เหมือนๆกับเพื่อนสนิทของเราแหละ

มันเหมือนกันตรงไหนเนี่ย สายรุ้งกับเพื่อนสนิท?

ฟังให้จบก่อนสิ
พี่ชายชั้นบอกว่าบางที
เรามีเพื่อนที่สนิทมากๆแล้วก็สำคัญมากๆ
แต่เค้าก็เหมือนกับสายรุ้ง
เวลาเค้าอยู่ใกล้เรา
เรากลับมองไม่เห็นคุณค่าของเค้า
แต่พอเค้าจากไป
เราถึงได้รู้ว่าเค้าสำคัญแค่ไหน

อืม จริงสินะ นี่ๆ บางทีชั้นอาจจะพูดไม่ดีกับพวกเธอไปบ้าง ชั้นขอโทษนะ
พวกเธอยกโทษให้ชั้นได้ไม๊ ชั้นไม่อยากเสียพวกเธอไปน่ะ

ได้สิ ชั้นก็ต้องขอโทษเธอเหมือนกันนะ เธอจะยอมยกโทษให้ชั้นไม๊

ชั้นก็เหมือนกัน

ชั้นยกโทษให้พวกเธอจ๊ะ

ชั้นก็ยกโทษให้เธอนะ

ขอบใจมากๆเลย

เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปนะ

อื้อ สัญญา

สัญญาจ้ะ

ชั้นนึกขึ้นมาได้อีกเรื่องนึงแหละ พวกเธออยากฟังกันไม๊

อยากสิจ๊ะ

ตอนชั้นเด็กๆนะ ชั้นกลัวฝนมากๆเลยล่ะ
ทั้งเสียงฟ้าร้อง ฟ้าผ่าด้วย
แต่พี่ชายของชั้นเค้าชอบฝนนะ
แล้วเค้าก็รู้ใจมันดีด้วย
เค้าบอกได้เสมอว่าฝนจะตกมากหรือน้อย
จะตกแป๊บเดียวหรือนาน
แต่เค้าก็ยังปลอบชั้นเวลาชั้นกลัว
เค้าอยู่ข้างๆชั้นตลอดเวลามีฝนตก
ทั้งๆที่เค้าก็คงอยากออกไปเล่นน้ำฝน
อยู่มาวันนึง
พี่ชายบอกชั้นว่าพี่ชายต้องไปเรียนต่อที่อื่นและจะไม่ได้อยู่กับชั้นแล้ว
ชั้นเสียใจและใจหายมาก
ชั้นร้องไห้อยู่นานและขอไม่ให้พี่ชายไป

แต่พี่ชายบอกชั้นว่าพี่ชายต้องไปเพื่ออนาคตของพี่ชายเอง
ชั้นเลยยอมให้พี่ชายไป

อ๊ะ ! ชั้นได้กลิ่นฝนแหละ

ฝนคงตกที่หมู่บ้านถัดไปมั้ง

เธอรู้ได้ไงน่ะ ไหนบอกว่ากลัวฝนไง

แต่ก่อนน่ะกลัว แต่ตอนนี้ชั้นชอบฝนจ้ะ
เวลาชั้นเห็นสายฝนหรือได้กลิ่นฝน
มันทำให้ชั้นนึกถึงความทรงจำเกี่ยวกับพี่ชายชั้นน่ะ

อ๊ะ นั่นสายรุ้งนี่ สวยจังเลย

นี่เธอหลับตาทำไมเหรอจ๊ะ

ชั้นกำลังส่งความคิดถึงไปหาพี่ชายชั้นน่ะจ้ะ
พี่ชายชั้นบอกว่าเวลาชั้นคิดถึงพี่ชาย
ให้ชั้นมองหาสายรุ้งแล้วฝากความคิดถึงของชั้นไปกับสายรุ้ง
แล้วซักวันนึง
สายรุ้งก็คงจะทอดลงที่ๆพี่ชายอยู่
แล้วพี่ชายก็จะได้รับความคิดถึงของชั้น

....

ใช่ไม๊จ๊ะพี่ชายจ๋า ^^

26-06-2003

edit: 040109 แก้ spacing นะคะ มันทนไม่ไหวจริงๆ นี่ก็คันมืออยากแก้สำนวนอยู่ยิกๆ แต่คิดไปคิดมางานมันก็เก่าอยู่ ปล่อยให้มันคงความเป็นเด็กไว้น่ะดีแล้ว จะได้เห็นถึงพัฒนาการไงคะ เหอๆ (ดูมันอ้าง = =!)