tag:blogger.com,1999:blog-66388599564062270412011-10-08T02:53:50.676-07:00vichanhttp://www.blogger.com/profile/07622082454504365386noreply@blogger.comBlogger101100tag:blogger.com,1999:blog-6638859956406227041.post-15716383360912311662011-01-09T14:28:00.000-08:002011-01-09T14:29:11.181-08:00Blood - Fly to the Sky<br />Credit eng trans: www.aheeyah.com<br />Thai trans; ME ;p<br /><br />ไม่อาจหยุดตัวเองไม่ให้รักคุณได้<br />คือชะตาที่ถูกลิขิตไว้ก่อนชีวิตของผมจะเริ่มต้น<br />ไม่อาจหยุดหัวใจ ไม่อาจหยุดสมองไม่ให้คิดถึงคุณได้<br />ผมพยายามครั้งแล้วครั้งเล่าที่จะลบคุณออกไป<br />แต่คุณก็ยังคงอยู่ เปรียบเหมือนรอยแผลเป็นที่ไม่เคยจางหาย<br /><br />ตาที่ถูกปิดเพื่อไม่ให้เห็นคุณอีก<br />ปากที่ถูกปิดเพื่อไม่ให้เรียกชื่อของคุณอีก<br />แต่ถึงอย่างไรหัวใจของผม สมองของผมก็ไม่สามารถหยุดรู้สึกถึงคุณได้<br />ไม่สามารถหยุดต้องการคุณได้ <br /><br />ผมไม่ควรจะติดต่อไปแม้จะคิดถึงคุณมากเพียงใด<br />รังแต่จะทำให้ตัวเองเจ็บปวดมากขึ้นก็เท่านั้น<br /><br />ตาที่ถูกปิดเพื่อไม่ให้เห็นคุณอีก<br />ปากที่ถูกปิดเพื่อไม่ให้เรียกชื่อของคุณอีก<br />แต่ถึงอย่างไรหัวใจของผม สมองของผมก็ไม่สามารถหยุดรู้สึกถึงคุณได้<br />ไม่สามารถหยุดต้องการคุณได้ <br /><br />โปรดอย่าลืมผม<br />ผมคงมีชีวิตต่อไปไม่ได้หากความรักของเราถูกลืม<br /><br />ตาที่ถูกปิดเพื่อไม่ให้เห็นคุณอีก<br />ผมกำลังมีชีวิตอยู่โดยไม่มีคุณ<br /><br />ปากที่ถูกปิดเพื่อไม่ให้เรียกชื่อของคุณอีก<br />แต่ถึงอย่างไรผมก็ไม่สามารถลบคุณออกไปได้<br />เพราะความล้มเหลวนี้ หัวใจผมจึงสามารถสัมผัสคุณได้<br />ผมรู้สึกถึงคุณอยู่ตลอดเวลา<br /><br />แต่หากหัวใจผมไม่สามารถหยุดรู้สึกถึงคุณได้<br />ผมขอไม่รู้สึกอะไรเลยจะดีกว่า<br /><br />Nick (S.Srismith) 040109<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6638859956406227041-1571638336091231166?l=alovethatdarenotspeakitsname.blogspot.com' alt='' /></div>vichanhttp://www.blogger.com/profile/07622082454504365386noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6638859956406227041.post-76985230386200099522011-01-02T09:01:00.001-08:002011-01-02T09:01:54.691-08:00Heaven, please - InSooni - Joomong OST<br />credit eng trans - I really can't remember where I get this from - all I remember is that it was REALLY hard to find ^^! So, if anyone knows or want to claim the credit, feel free to leave a comment ^^<br />Thai trans: ME ;p<br /><br />เธอกำลังจะเดินจากไป? เธอจะกลับมาอีกไหม?<br />ฉันกำลังหวาดกลัว<br />รู้สึกเหมือนนี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เห็นแผ่นหลังอันแสนเศร้าของเธอ<br />ฉันหวังเพียงให้ทั้งหมดนี้เป็นแค่ฝัน<br /><br />แม้การรอคอยชั่วกาลนานจะยากเกินไป<br />แต่ฉันก็ไม่อาจใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ได้โดยปราศจากเธอ<br /><br />รักเอย ไปจากฉัน ส่งหัวใจฉันไปถึงเขา<br />แล้วขณะที่เธอกลับมา นำคนรักของฉันกลับมาหาฉัน<br />โปรดเถิดสวรรค์ อย่าเพิกเฉยต่อคำวิงวอนของข้า<br />อย่าเพิกเฉยต่อหัวใจที่จะหยุดเต้นหากไม่มีเขา<br /><br />ฉันพยายามจะลืมทุกสิ่งด้วยการหลับตา ปิดตัวเองจากโลกภายนอก<br />แต่ฉันยังจำเธอได้ตลอดเวลา ฉันไม่สามารถลบเธอออกไปได้<br />ฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร<br />แม้จะเอาหัวใจไปทิ้งที่สุดขอบโลกสักกี่ร้อยครั้ง กี่พันครั้ง<br />เธอก็ยังปรากฏตัวต่อหน้าฉันในความทรงจำ<br /><br />รักเอย ไปจากฉัน ส่งหัวใจฉันไปถึงเขา<br />แล้วขณะที่เธอกลับมา นำคนรักของฉันกลับมาหาฉัน<br />โปรดเถิดสวรรค์ อย่าเพิกเฉยต่อคำวิงวอนของข้า<br />อย่าเพิกเฉยต่อหัวใจที่จะหยุดเต้นหากไม่มีเขา<br /><br />ความทรงจำที่เคยมีค่ามากมาย...<br />หลังจากเธอจากไป กลับเต็มไปด้วยน้ำตาอันเจ็บปวด<br /><br />รักเอย พาฉันไปหาเขาที<br />คนรักของฉันกำลังรอฉันอยู่เช่นกัน<br />โปรดเถิดสวรรค์ โปรดคุ้มครองเรา<br />เมื่อเราพบกันอีกครั้ง จะไม่มีการพรากจากกัน<br /><br />Nick (S.Srismith) 030109<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6638859956406227041-7698523038620009952?l=alovethatdarenotspeakitsname.blogspot.com' alt='' /></div>vichanhttp://www.blogger.com/profile/07622082454504365386noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6638859956406227041.post-59547810303008909342009-01-03T22:38:00.000-08:002009-01-03T22:45:16.611-08:00Pairing: KangTeuk (อยู่แล้ววว ;p)<br />Genre: AU, Angst, POV<br />Rating: PG น่าจะได้นะคะ<br /><br />Talk: เรื่องนี้ความจริงแต่งตอนพึ่งเริ่มบ้า SuJu ค่ะ ยังไม่พัฒนาถึงขั้น คังทึก ตอนนั้นฟัง Hate U..Love U แล้วบ้าไปพักใหญ่ พอไปหาทรานมาอ่าน ตายทันที เหอๆ เลยได้ต้นฉบับ แบบไม่เจาะจง pairing มา นี่พึ่งมาอ่าน trio Last First Love ของพี่แนน ความรู้สึก ประมาณเดียวกัน (แต่นิกว่าอันนี้ไม่ มืด เท่านะคะ ;p) เลยเอามาแปลงดู เห็นเป็นไง ติ ชม ด้วยนะค้า ^.^ <br /><br />Special Thanks to น้องแน๊ก น้องสาวนิกเองแหละค่ะ อุตส่าห์เอา SuJu มาปล่อย จนนิกกลายมาเป็นแม่บ้าน คังทึก ชนิดถอนตัวไม่ขึ้นแบบนี้ แถมยังเป็นตัวตั้งตัวตีให้นิกเข็นฟิคแปลกๆนี่มาลงอีก เหอๆ ;p ขอบใจนะน้องรัก ^^<br /> <br />=====================================<br /><br />Hate U…Love U<br /><br /><br />“ยองอุน เราเลิกกันเถอะ”<br /><br />น้ำเสียงเรียบเฉย เหมือนไม่รู้สึกอะไร <br />แต่ใครจะรู้ไหมว่า แท้จริงแล้ว หัวใจจองซู บอบช้ำแค่ไหน<br /><br />สายตาที่เจ็บปวด สับสน ของยองอุน ก่อนประตูจะปิดลง<br />เขายังจำได้ดี <br /><br />เสียงตึงตัง โวยวาย ที่ดังอยู่นาน แม้ว่าอากาศด้านนอกจะหนาวเหน็บ<br /><br />จองซูต้องห้ามตัวเองแค่ไหน ไม่ให้เปิดประตูออกไปหาคนข้างนอกนั่น<br />ไปหาอ้อมกอดอันอบอุ่น<br />ไปหาคนที่ตัวเองรักหมดใจ <br /><br />แต่เพราะ รัก ถึงยอมปล่อยมือ<br /><br />ได้ยินเสียงยองอุนผ่านประตู<br />วิงวอน ร้องขอคำอธิบาย<br /><br />คำอธิบายที่เขาไม่มีให้<br /><br />ไม่อยากโกหก ว่าไม่ได้รัก<br />แต่หากบอกความจริงไป ก็รู้ว่าร่างสูงคงไม่ยอม<br /><br />เสียงของแม่ยองอุนยังดังก้องอยู่ในใจ<br />“น้าขอร้องเถอะนะ เพื่อยองอุน”<br /><br />จริงสินะ เขาต้องเข้มแข็ง<br />ต้องตัดใจให้ได้<br /><br />เพื่อยองอุน<br /><br />ทั้งสายตา ทั้งกิริยาเมินเฉยที่ต้องฝืนทำทุกครั้งที่เจอ<br />เลี่ยงหนีทุกครั้งที่อีกคนพยายามเข้ามาหา<br /><br />คิดเอาเองว่า นานไป ความทรงจำจะเลือนหาย<br />หวังเอาเองว่า ถ้าแกล้งหลบหน้า หลบตา ตัวเองจะไม่รู้สึกอะไร<br />จะไม่อ้างว้าง ว่างเปล่าเหมือนอย่างนี้<br /><br />คิดโง่ๆ<br /><br />ความรักนี่มัน น่าขำนะ<br />ทำให้คนอ่อนไหว ไม่มีเหตุผล <br /><br />เจ็บปวด<br /><br />คิดมาตลอดว่า ตัวเองไม่มีค่าพอ ไม่ดีพอ <br />ความรัก จริงอยู่ รักมากมาย<br />แต่ลำพังแค่ความรัก จะมีค่าแค่ไหนกัน<br /><br />แม้จะมีความสุขแค่ไหน<br />ก็อดคิดไม่ได้<br />ความสุขของเขา<br />ความรักของเขา จะทำลายอนาคตของยองอุน<br /><br />นายจะเห็นแก่ตัวแบบนี้ไม่ได้นะจองซู<br />รู้อยู่ว่าสังคมไม่ยอมรับ<br />แม้จะบริสุทธิ์ใจ<br />จะรักกันแค่ไหน<br />ก็ช่วยอะไรไม่ได้<br /><br />จึงผลักไส <br /><br />ลืมนึกไปว่า ความรัก มันเป็นเรื่องของคนสองคน<br /><br />เราเลือก เขาเลือก <br />เพราะใจตรงกันจึงได้รัก<br /><br />เพราะมัวแต่คิดดูถูกตัวเอง<br />หมกมุ่น<br />ลืมนึกไปว่า บางที สิ่งที่เราคิดว่า ดีกว่า ถูกต้อง อาจไม่มีความหมายสำหรับอีกคน <br />มัวพะว้า พะวงกับอนาคต<br />สิ่งที่ อาจ เกิดขึ้น<br /><br />ลืมนึกถึงปัจจุบัน<br /><br />เป็นเขาเองสินะที่อ่อนแอ<br /><br />ทั้งๆที่ยองอุนเชื่อมั่นในความรักของทั้งสองคน <br />เขากลับขลาดกลัว<br />เลือกที่จะเดินหนีปัญหา<br />แทนที่จะฝ่าฟันไปด้วยกัน<br /><br />ลืมนึกไปว่า คนที่รักจะเจ็บปวดแค่ไหน<br /><br />กว่าจะมาคิดได้ก็สาย<br /><br />ก็ในเมื่อตัวเองทำเอง จะทำอะไรได้นอกจากนั่งเสียใจ<br /><br />เมื่อเขาผิดเอง โง่เอง<br />นี่คงเป็นบทลงโทษที่สาสม<br /><br />หวังได้เพียงแค่ว่าที่ทำไป จะไม่ทำให้คนคนนั้น เจ็บ เหมือนเขาในตอนนี้<br /><br />‘ยองอุน พี่ขอโทษ’<br /><br />กระซิบเบาๆกับสายลมหนาวที่พัดผ่าน<br /><br />น้ำตาที่ร่วงหล่น<br />ไม่มีแล้วสินะ มืออุ่นที่จะคอยเช็ดให้<br />อ้อมแขนที่เคยกอด ปลอบประโลมให้หายเศร้า<br /> <br />สายเกินกว่าจะแก้ไขอะไรได้<br /><br />กว่าจะรู้ว่า รัก แค่ไหน <br />สิ่งที่เหลืออยู่ก็แค่ความทรงจำ<br />กับ ความรัก...ที่ไม่เคยหายไปจากใจ<br /><br />=====================================<br /><br />ป.ล. ทั้งๆที่ตัวเองออกจะชอบฟิคหวานนนน แต่แต่งยังไงก็กลายเป็น angst ทุกที Y-Y ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ ^.^<br /><br />17-12-07<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6638859956406227041-5954781030300890934?l=alovethatdarenotspeakitsname.blogspot.com' alt='' /></div>vichanhttp://www.blogger.com/profile/07622082454504365386noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6638859956406227041.post-53440733256219291352009-01-03T22:23:00.001-08:002009-01-03T22:30:03.877-08:00รู้ไม๊ ที่ปลายสายรุ้งมีอะไรอยู่??<br /><br />ไม่รู้สิ ขุมทองของเลเปรคอนมั้ง<br /><br />อืม ถ้ามีก็ดีสิ แล้วเธอล่ะ คิดว่าไง<br /><br />อืมมมม ไม่รู้สินะ แต่เราว่าแปลกนะ <br />เวลาปลายสายรุ้งอยู่ที่อื่น เรากลับมองเห็น <br />แต่เวลาสายรุ้งมาสิ้นสุดที่หลังบ้านเรา <br />เรากลับมองไม่เห็นเลย พวกเธอคิดว่าไงล่ะ ?<br /><br />อืม จริงของเธอนะ อ้อ ชั้นนึกอะไรได้แล้วล่ะ<br /><br />อะไรเหรอ?<br /><br />มานั่งตรงนี้สิ แล้วชั้นจะเล่าให้ฟัง ......<br /><br />พี่สาวชั้นเคยเล่าให้ชั้นฟังว่า<br />มีอยู่ครั้งนึงที่ฝนตกหนักมากๆ<br />หนักซะจนน้ำท่วมโลกเลยล่ะ<br /><br />เรื่องเดียวกับเรือของโนอาห์รึเปล่าจ๊ะเนี่ย <br /><br />แหม ฟังให้จบก่อนสิจ๊ะ<br />ตอนนั้นน่ะนะ<br />เทพเจ้าแห่งสายลมกำลังโกรธ<br />เพราะเค้าหาคนที่เค้ารักไม่เจอ<br />เค้าอาละวาดอยู่เจ็ดวันเจ็ดคืน<br />อาละวาดจนไม่มีแรงเหลือเลย<br />ทั้งความโกรธ <br />ความเศร้า<br />ความสับสน<br />ปนเปกันไปหมดในใจเค้า<br />พอเค้าหมดแรง<br />เค้ากลับได้คิดว่า<br />สายลมของเค้าพัดไปทุกๆซอกมุมของโลก<br />แต่ไม่ได้พัดผ่านอาณาจักรเทพ<br />เค้าเลยออกตามหาคนรักของเค้า<br />เค้าเดินทางไปทั่วอาณาจักรเทพและบาดาล<br />แต่ก็ไม่มีวี่แววของหญิงสาวที่เค้ารัก<br />เค้ากลับมาที่วังของตัวเองด้วยความผิดหวัง<br />วังอันหรูหราใหญ่โตกลับดูอ้างว้าง<br />ไร้สีสันเมื่อขาดคนที่เค้ารักอยู่เคียงข้าง<br />เค้าเดินเข้าไปในห้องสมุด<br />เมื่อเค้าเดินผ่านชั้นหนังสือ<br />หนังสือเล่มนึงตกลงมาจากชั้นแล้วกางออก<br />หน้านั้นเป็นเทพนิยายเรื่องรักแท้<br />เค้าหยิบหนังสือขึ้นมาแล้วเริ่มต้นอ่านอย่างสนใจ<br /><br />เทพนิยายเรื่องนั้นบอกว่า<br />นางฟ้าได้พยายามซ่อนรักแท้ไม่ให้มนุษย์หาเจอ<br />เธอเอาไปซ่อนไว้ทุกที่<br />ทั้งยอดเขาที่สูงที่สุด<br />ใต้ทะเลที่ลึกที่สุด<br />แต่มนุษย์ก็ยังหาเจอจนได้<br />สุดท้าย<br />นางฟ้าเลยซ่อนมันเอาไว้ในหัวใจของทุกๆคน<br />ตั้งแต่นั้นมา ก็ไม่มีมนุษย์คนไหนหารักแท้เจออีกเลย<br />เทพเจ้าแห่งสายลมเลยได้คิด<br />เค้ามองย้อนเข้าไปในใจของตนเอง<br /><br />รู้ไม๊เค้าเจออะไร<br />เค้าเจอความทรงจำที่มีความสุขมากมาย<br />ทุกวินาทีที่เค้าอยู่กับคนที่เค้ารัก<br />กลายมาเป็นความทรงจำที่อยู่ในใจเค้ามาตลอด <br /><br />เค้ายิ้มออกมาได้<br /><br />ตอนนี้เค้ารู้แล้วว่าเค้าจะเจอคนที่เค้ารักได้ที่ไหน<br />เค้าเชื่อว่าคนที่เค้ารักจะคอยอยู่ข้างๆเค้าทุกเวลา<br />และจะอยู่ข้างๆเค้าตลอดไป<br />แม้ว่าเค้าจะไม่ได้พบเธออีกเลยก็ตาม<br /><br />ว้าว โรแมนติกจังเลย!<br /><br />นี่ๆ ชั้นนึกขึ้นมาได้เรื่องนึงเหมือนกันล่ะ อยากฟังกันไม๊<br /><br />อยากสิๆ เล่าเลย<br /><br />นี่พวกเธอยังจำเรื่องท้องฟ้ากับพื้นดินที่ชั้นเล่าให้ฟังคราวก่อนได้ไม๊<br />ได้สิ ได้<br />ดีล่ะ นี่ชั้นมีเรื่องมาเล่าเพิ่มนะ<br /><br />ตอนนี้น่ะ ราชาแห่งสรวงสวรรค์อนุญาตให้ท้องฟ้ากับผืนดินเจอกันบ่อยขึ้นแล้วนะ<br />พระองค์เห็นว่าฤดูหนาวมันแค่ 3 เดือนเลยต่อเวลาให้<br />หลังฝนตก ท้องฟ้าจะลงมาหาผืนดินได้<br />ในรูปของรุ้งกินน้ำ แต่ไม่นานก็ต้องหายไป<br /><br />ว้าว ดีจังเลย แบบนี้ทั้งคู่ก็ได้เจอกันบ่อยขึ้นแล้วล่ะสิ<br /><br />ใช่สิ แต่แต่ละครั้งมันก็แต่แป๊บเดียวเองไม่ใช่เหรอ<br /><br />แต่ชั้นว่าแค่นั้นก็เกินพอแล้วล่ะ<br />ท้องฟ้ากับผืนดินน่ะ แค่ได้พบกัน พูดคุยกันนิดหน่อยก็คงดีใจแล้ว<br />เพราะชั้นว่าเค้าคงเข้าใจกันดีแหละว่ารู้สึกยังไง ใช่มะ<br /><br />เออ จริงสินะ ว่าแต่เธอไม่มีเรื่องอะไรจะเล่าบ้างเหรอ<br /><br />อืม ขอชั้นคิดก่อนนะ อ้า จำได้ล่ะ<br /><br />เธอจำที่ชั้นบอกได้ไม๊ว่า<br />เวลารุ้งกินน้ำมาอยู่หลังบ้านเรา เรากลับมองไม่เห็น<br />แต่เวลามันอยู่ไกลออกไป <br />เรากลับมองเห็นมัน <br /><br />อือ จำได้สิ ทำไมเหรอ<br /><br />พี่ชายชั้นบอกว่า เรื่องนี้เหมือนๆกับเพื่อนสนิทของเราแหละ<br /><br />มันเหมือนกันตรงไหนเนี่ย สายรุ้งกับเพื่อนสนิท?<br /><br />ฟังให้จบก่อนสิ <br />พี่ชายชั้นบอกว่าบางที<br />เรามีเพื่อนที่สนิทมากๆแล้วก็สำคัญมากๆ<br />แต่เค้าก็เหมือนกับสายรุ้ง <br />เวลาเค้าอยู่ใกล้เรา<br />เรากลับมองไม่เห็นคุณค่าของเค้า<br />แต่พอเค้าจากไป<br />เราถึงได้รู้ว่าเค้าสำคัญแค่ไหน<br /><br />อืม จริงสินะ นี่ๆ บางทีชั้นอาจจะพูดไม่ดีกับพวกเธอไปบ้าง ชั้นขอโทษนะ<br />พวกเธอยกโทษให้ชั้นได้ไม๊ ชั้นไม่อยากเสียพวกเธอไปน่ะ<br /><br />ได้สิ ชั้นก็ต้องขอโทษเธอเหมือนกันนะ เธอจะยอมยกโทษให้ชั้นไม๊<br /><br />ชั้นก็เหมือนกัน<br /><br />ชั้นยกโทษให้พวกเธอจ๊ะ<br /><br />ชั้นก็ยกโทษให้เธอนะ<br /><br />ขอบใจมากๆเลย <br /><br />เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปนะ<br /><br />อื้อ สัญญา<br /><br />สัญญาจ้ะ<br /><br />ชั้นนึกขึ้นมาได้อีกเรื่องนึงแหละ พวกเธออยากฟังกันไม๊<br /><br />อยากสิจ๊ะ<br /><br />ตอนชั้นเด็กๆนะ ชั้นกลัวฝนมากๆเลยล่ะ <br />ทั้งเสียงฟ้าร้อง ฟ้าผ่าด้วย<br />แต่พี่ชายของชั้นเค้าชอบฝนนะ<br />แล้วเค้าก็รู้ใจมันดีด้วย<br />เค้าบอกได้เสมอว่าฝนจะตกมากหรือน้อย <br />จะตกแป๊บเดียวหรือนาน<br />แต่เค้าก็ยังปลอบชั้นเวลาชั้นกลัว<br />เค้าอยู่ข้างๆชั้นตลอดเวลามีฝนตก<br />ทั้งๆที่เค้าก็คงอยากออกไปเล่นน้ำฝน<br />อยู่มาวันนึง <br />พี่ชายบอกชั้นว่าพี่ชายต้องไปเรียนต่อที่อื่นและจะไม่ได้อยู่กับชั้นแล้ว<br />ชั้นเสียใจและใจหายมาก<br />ชั้นร้องไห้อยู่นานและขอไม่ให้พี่ชายไป<br /><br />แต่พี่ชายบอกชั้นว่าพี่ชายต้องไปเพื่ออนาคตของพี่ชายเอง<br />ชั้นเลยยอมให้พี่ชายไป<br /><br />อ๊ะ ! ชั้นได้กลิ่นฝนแหละ <br /><br />ฝนคงตกที่หมู่บ้านถัดไปมั้ง<br /><br />เธอรู้ได้ไงน่ะ ไหนบอกว่ากลัวฝนไง<br /><br />แต่ก่อนน่ะกลัว แต่ตอนนี้ชั้นชอบฝนจ้ะ<br />เวลาชั้นเห็นสายฝนหรือได้กลิ่นฝน <br />มันทำให้ชั้นนึกถึงความทรงจำเกี่ยวกับพี่ชายชั้นน่ะ<br /><br />อ๊ะ นั่นสายรุ้งนี่ สวยจังเลย<br /><br />นี่เธอหลับตาทำไมเหรอจ๊ะ<br /><br />ชั้นกำลังส่งความคิดถึงไปหาพี่ชายชั้นน่ะจ้ะ<br />พี่ชายชั้นบอกว่าเวลาชั้นคิดถึงพี่ชาย <br />ให้ชั้นมองหาสายรุ้งแล้วฝากความคิดถึงของชั้นไปกับสายรุ้ง<br />แล้วซักวันนึง <br />สายรุ้งก็คงจะทอดลงที่ๆพี่ชายอยู่<br />แล้วพี่ชายก็จะได้รับความคิดถึงของชั้น<br /><br />....<br /><br />ใช่ไม๊จ๊ะพี่ชายจ๋า ^^<br /><br />26-06-2003<br /><br />edit: 040109 แก้ spacing นะคะ มันทนไม่ไหวจริงๆ นี่ก็คันมืออยากแก้สำนวนอยู่ยิกๆ แต่คิดไปคิดมางานมันก็เก่าอยู่ ปล่อยให้มันคงความเป็นเด็กไว้น่ะดีแล้ว จะได้เห็นถึงพัฒนาการไงคะ เหอๆ (ดูมันอ้าง = =!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6638859956406227041-5344073325621929135?l=alovethatdarenotspeakitsname.blogspot.com' alt='' /></div>vichanhttp://www.blogger.com/profile/07622082454504365386noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6638859956406227041.post-66693337981358587252009-01-03T22:19:00.000-08:002009-01-03T22:20:44.491-08:00ท่ามกลางทะเลทรายอันเวิ้งว้าง กระบองเพชรเล็กๆต้นหนึ่งได้ถือกำเนิดขึ้น<br />กระบองเพชรน้อยหยั่งรากลึกลงไปในพื้นดิน<br /> ในขณะเดียวกันก็ค่อยๆแทงยอดสูงขึ้นไปสู่ฟากฟ้า<br />วันหนึ่งๆผ่านไป อย่างไร้จุดหมาย<br />มีแค่ช่วงเวลาที่ได้คุยกับกิ้งก่าทะเลทรายเท่านั้นที่เหมือนจะทำให้เขาสนุกสนานขึ้นมาได้บ้าง<br />จนกระทั่งวันหนึ่ง<br />สายลมใต้พักพาเอากลิ่นหอมหวนที่เขาไม่รู้จักมาก่อนมาด้วย<br />และไม่นาน<br />เมฆฝนก็ตั้งเค้า<br />สายฝนโปรยปรายลงสู่ผืนทรายกว้างใหญ่และซึมลงไปอย่างรวดเร็ว<br />กระบองเพชรน้อยเริงร่า <br />ดูดซับน้ำฝนที่ตกลงมาอย่างชื่นบาน<br />วันแล้ว วันเล่า ปีแล้ว ปีเล่าผ่านไป<br />กระบองเพชรน้อยเรียนรู้อะไรมากขึ้น<br />ตอนนี้เขาพูดภาษาลมได้แล้ว<br /> เขาจึงไม่เหงาอีกต่อไป <br />สายลมที่เป็นเหมือนเพื่อนและแม่ในเวลาเดียวกันเล่าเรื่องต่างๆให้เขาฟังมากมาย<br />จนวันหนึ่ง<br />สายลมใต้พัดโชยอีกครั้ง<br />กลิ่นหอมหวลที่บัดนี้กระบองเพชรรู้แล้วว่าเป็นกลิ่นทะเลนั้นยังคงเป็นเหมือนเดิม<br />ในขณะที่ต้นกระบองเพชรดูดซับเอาน้ำฝน <br />เขาก็รู้สึกชอบสายฝนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก<br />ยิ่งเมื่อได้คุยกันแล้ว <br />เขายิ่งรักสายฝนมากขึ้นอีก<br />จนวันหนึ่ง <br />เขาตัดสินใจที่จะบอกความจริงออกไป<br />หวังว่าจะได้รับคำตอบที่อยากจะฟัง<br />แต่เขากลับต้องพบกับความผิดหวัง<br />สายฝนคิดกับเขาแค่เพื่อนเท่านั้น<br />เขาเศร้าซึมไปพักใหญ่<br />ไม่มีกะจิตกะใจจะผลิดอกหรือแม้แต่จะดูดน้ำมาเลี้ยงลำต้น<br />สายลมกับกิ้งก่าทะเลทรายคอยปลอบโยนเขาเสมอมา<br />และก็ยังมีสายน้ำสายน้อย<br /> ที่ไหลมามอบความชุ่มชื่นพร้อมๆกับปลอบโยนเขาเสมอด้วย<br />ไม่นาน กระบองเพชรก็กลับมาร่าเริงดังเดิม<br />เขากับสายน้ำพูดคุยกันถูกคอมาก<br />จนกระทั่งเขาพบว่า <br />เขาไม่ได้รู้สึกกับสายน้ำแค่เพื่อนอีกแล้ว<br />ตอนแรกเขากลัวที่จะบอกไป <br />เพราะไม่อยากต้องเจ็บอีก<br />แต่สายลมบอกว่า <br />ความรู้สึกที่ไม่ได้สื่อออกไปให้เขารับรู้จะยิ่งอึดอัดกว่า<br />กระบองเพชรจึงตัดสินใจบอกออกไป<br />และคราวนี้เขาก็ไม่ผิดหวัง<br />เพราะสายน้ำก็รู้สึกเช่นเดียวกับเขา<br />จากนั้นมา <br />เขาก็สดชื่นขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า<br />เขามีความสุขมาก<br />แต่แล้ว<br />เมื่อถึงกลางฤดูร้อน<br />สายน้ำเริ่มถูกแผดเผาจนเกือบจะแห้งเหือดไป<br />ก่อนที่สายน้ำจะแห้งไปนั้น<br />สายน้ำบอกกับเขาว่า<br />ถึงแม้ว่า สายน้ำจะไม่ได้อยู่ข้างๆเขาแล้วก็ตาม <br />แต่สายน้ำจะยังรักและคิดถึงเขาอยู่เสมอ<br />ไม่นานนัก สายน้ำก็แห้งเหือดไป<br />แต่กระบองเพชรไม่เสียใจหรอก<br />เพราะเขารู้ว่า สักวัน สายน้ำน้อยๆต้องกลับมาไหลรินข้างๆเขาอีกครั้ง<br />และเขาจะรอ … รอจนกว่าจะถึงวันนั้น<br />วันที่ทั้งสองได้อยู่เคียงข้างกัน…อีกครั้ง <br /><br />01-04-2003<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6638859956406227041-6669333798135858725?l=alovethatdarenotspeakitsname.blogspot.com' alt='' /></div>vichanhttp://www.blogger.com/profile/07622082454504365386noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6638859956406227041.post-11672454215157485312009-01-03T21:58:00.000-08:002009-01-03T22:17:00.808-08:00กาลครั้งหนึ่ง<br />สมัยที่ยังมีนางฟ้าอยู่ทั่วไปบนโลกใบนี้<br />มีการแบ่งหน้าที่และเขตรับผิดชอบต่างๆกันไป<br />เช่น นางไม้ ดูแลผืนป่า <br />ภูตทราย ดูแลทะเลทราย <br />ภูตน้ำ ดูแลแม่น้ำและทะเล<br />ต่างคนต่างก้ทำหน้าที่ของตนไป<br />ตอนแรกๆก็มีการไปมาหาสู่กันบ้าง<br />แต่นานๆไปก้เริ่มห่างเหินกันไป<br />จนกระทั่งมีกฎการไปมาหาสู่ระหว่างกลุ่มขึ้นมาว่า<br />ถ้าไม่จำเป็น จะไม่อนุญาตให้ไปมาหาสู่กัน<br />ดังนั้น<br /> จึงไม่มีทางที่รักข้ามเผ่าพันธุ์จะเกิดขึ้นได้<br />แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม<br />เผ่าพันธุ์ภูตย่อมไม่อาจฝืนพรหมลิขิตได้<br />ยังมีนางไม้ตนหนึ่ง<br />เธอชอบไปนั่งที่โขดหินริมทะเลเป็นประจำ<br />หลังจากเสร็จงานประจำวันของเธอแล้ว <br />เธอมักจะไปนั่งที่โขดหินริมทะเล<br />เพื่อฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่ง<br />พูดคุยกับเหล่านกนางนวลและต้นไม้แถวๆชายฝั่งเสมอ<br />จนนางไม้ตนอื่นไม่ยอมพูดคุยกับเธอ<br />พวกเขาคิดว่าเธอบ้า<br />แต่เธอไม่สนใจ<br />นางไม้อื่นๆจึงบอกหัวหน้านางไม้ว่า<br />เธอหนีไปนั่งอยู่ริมทะเล<br />ถือว่าเธอทำผิดกฎ<br />หัวหน้านางไม้บอกว่า<br />ที่แห่งนั้นเป็นทะเลที่ถูกลืม<br />ไม่อยู่ในอาณาเขตรับผิดชอบของใครทั้งสิ้น<br />ถือว่าไม่ผิดกฎ<br />อยู่มาคืนหนึ่งเธอนอนไม่หลับ<br />เธอจึงกลับไปที่ทะเลอีกครั้ง<br />เธอได้ยินเสียงเพลงอันอ่อนโยนลอยมาตามลม<br />เธอพยายามมองหาต้นเสียง<br />และเธอก็ได้พบกับเงือกหนุ่มตนหนึ่ง<br />เมื่อเงือกหนุ่มรู้ว่าเธอมองอยู่ก็หยุดร้องเพลง<br />เขาว่ายน้ำตรงมาที่เธอ<br />พร้อมกับถามด้วยความสงสัยว่า<br />เธอเป็นนางไม้ ทำไมจึงมานั่งริมทะเล<br />เธอตกใจมาก<br />เธอไม่นึกมาก่อนเลยว่าเงือกจะสามารถพูดได้<br />แต่เธอก็ตอบไปตามจริงว่าเธอนอนไม่หลับ<br />เงือกถามด้วยความสงสัยอีกว่า<br />แล้วทำไมเธอถึงไม่คุยกับเพื่อนๆภูติของเธอ<br />แทนที่จะมานั่งอยู่คนเดียวในที่แบบนี้<br />ภูติสาวบอกกับเงือกหนุ่มไปตามตรงว่าเธอไม่มีเพื่อนหรอก<br />เงือกหนุ่มมองเธออย่างเห็นใจ<br />แล้วปลอบเธอว่า<br />ถึงแม้เธอจะไม่มีเพื่อนที่เป็นภูติก็ไม่เป็นไร <br />แต่ถ้าเธอไม่รังเกียจ เธอจะมีเพื่อนเป็นเงือกก็ได้<br />ภูติสาวยิ้มเป็นครั้งแรกด้วยความยินดี<br />อยู่ที่หมู่บ้านภูติ เธอไม่เคยยิ้มเลย<br />เว้นแต่ตอนไปปรึกษาคุณยายภูติผู้อารีเท่านั้น<br />เธอรู้สึกดีใจมาก <br />ในที่สุดเธอก็มีเพื่อนแล้ว<br />ทุกๆคืนภูติสาวกับเงือกหนุ่มจะมานั่งคุยกันที่โขดหินเสมอๆ<br />บ้างก็เล่าเรื่องตลกให้กันฟัง<br />บ้างก็สนทนากันในเรื่องต่างๆ<br />แต่เงือกหนุ่มมักจะทำให้ภูติสาวยิ้มได้เสมอ<br />วันเวลาผ่านไป <br />ภูติสาวเริ่มรู้สึกตัวแล้วว่า<br />เธอคิดกับเงือกหนุ่มอย่างไร<br />เธอไปปรึกษาคุณยายภูติเรื่องนี้<br />คุณยายภูติบอกกับเธอว่า<br />แม้ว่าเธอจะมีร่างกายเป็นอย่างไร<br />แต่หัวใจของเธอไม่ได้ถูกจำกัดไว้เพียงแค่นั้น<br />หัวใจมีสิทธิ์ที่จะโลดแล่นไปอย่างไร้ขอบเขต<br />เมื่อเธอแน่ใจกับความรู้สึกของตนเอง<br />ไม่ช้าไม่นาน <br />เธอก็จะสมหวัง<br />ภูติสาวรู้สึกสบายใจอย่างมาก<br />คืนนั้น<br />เธอตัดสินใจบอกความรู้สึกออกไป<br />และเธอก็ไม่ผิดหวัง<br />เงือกหนุ่มยังขอเธอแต่งงานอีกด้วย<br />เธอดีใจมาก<br />เมื่อเธอตอบรับคำขอของเงือกหนุ่ม<br />ฉับพลันนั้นเอง<br />ร่างกายของเธอก็เปลี่ยนจากภูติเป็นเงือกสาวได้อย่างน่าอัศจรรย์<br />พวกเขาทั้งสองใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุขในท้องทะเลสีคราม<br />แต่แล้ววันหนึ่ง<br />ฉลามร้ายจากใต้ทะเลลึกได้ผลัดฝูงเข้ามายังท้องน้ำแห่งนี้<br />มันหิวมาก<br />เมื่อมันเห็นเงือกหนุ่มสาว<br />มันจึงตรงเข้าจู่โจมทันที<br />ด้วยสัญชาติญาณการปกป้องคู่ของตน<br />เงือกหนุ่มจึงถลาเข้าไปกันเงือกสาวไว้<br />และพลาดท่าโดนฉลามกัดจนเกือบสิ้นชีวิต<br />ขณะหนึ่ง ฉลามผละออกจากเหยื่อของตน<br />เงือกสาวไม่รอช้า<br />รีบพาร่างอันโชกเลือดของคนรักไปยังที่ๆน้ำตื้นทันที<br />เธอนำหญ้าทะเลมาพันบาดแผลและพยายามที่จะรักษาเขา<br />แต่ไม่เป็นผล<br />เงือกหนุ่มสิ้นใจไปในอ้อมแขนของเธอนั่นเอง<br />เงือกสาวโศกเศร้าเป็นอันมาก<br />เธอร่ำไห้จนน้ำตากลายเป็นสายเลือด<br />เธอวิงวอนต่อเทพเจ้า<br />ให้ฆ่าเธอเสีย<br />แทนที่จะทิ้งเธอไว้คนเดียวแบบนี้<br /> เธอประคองร่างที่ไร้ลมหายใจของคนที่เธอรักไปยังที่อยู่ของเขา <br />แต่ในขณะนั้นเอง<br />ฉลามที่โกรธแค้นก็พุ่งตรงเข้ามา<br />หมายจะกัดกินร่างของคนรักของเธอ<br />เธอเอาร่างบังศพของเงือกหนุ่มไว้<br />ฉลามจึงกัดเธอจนสิ้นใจไปในเวลาอันสั้น<br />ก่อนที่เธอจะสิ้นลม<br />คล้ายกับว่าเธอกำลังอยู่ในภวังค์<br />เธอมองเห็นเงือกหนุ่มที่เธอรัก<br />ยิ้มและเอื้อมมือมาหาเธอ <br />เธอยิ้มให้เขา<br />และเอื้อมมือไปจับมือเขาไว้<br />ด้วยความรักของทั้งคู่<br />วิญญาณของพวกเขาได้กลายเป็นดวงดาว<br />เคียงคู่กันอยู่บนท้องฟ้า<br />ส่องแสงอันสวยงามเพื่อจรรโลงรัตติกาลให้สดใส<br />และคอยอวยพรให้คู่รักทั้งหลายมีความสุข<br />ตลอดกาล...<br /><br />04-06-2003<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6638859956406227041-1167245421515748531?l=alovethatdarenotspeakitsname.blogspot.com' alt='' /></div>vichanhttp://www.blogger.com/profile/07622082454504365386noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6638859956406227041.post-73213689653167727012008-09-21T08:02:00.000-07:002008-09-21T08:11:12.202-07:00เรื่องนี้แปลมาจาก Die Küchenuhr ของ Wolfgang Brochert ค่ะ เป็นเรื่องสั้นที่อาจารย์เยอรมันเอามาให้อ่านก่อนปิดเทอม สมัยม.ห้า นิกชอบต้นฉบับมากเลยนะคะ แล้ววันแม่ที่ผ่านมาก็มาหวนนึกขึ้นได้ เลยกะจะแปลมาฉลองวันแม่สักหน่อย ที่ไหนได้ แปลเสร็จแล้วยังดองมาอีกเดือนกว่าแน่ะ เหอๆ ;p <br /><br />เรื่องนี้เป็นงานแปลเรื่องแรกของนิกค่ะ มีอะไรก็ขอให้ช่วยติชมกันหน่อยนะคะ เพราะส่วนตัวแล้วชอบต้นฉบับมากๆ นี่ก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าจะสื่อความหมายออกมาได้ดีพอหรือเปล่า สมัยก่อนก็นึกว่างานแปลน่ะ ง่ายๆ ที่ไหนได้ มาแปลเองแล้วรู้สึกเลยค่ะ คำศัพท์ต่างๆ รวมทั้งสำนวนที่ใช้ในแต่ละภาษามันแปลตรงตัวกันได้ก็จริง แต่ศัพท์แต่ละตัวก็มีนัยยะที่แตกต่างกันออกไป ดังนั้นคนแปลก็อาจจะต้องปรับรูปแบบสำนวนบ้าง เพื่อให้สื่ออารมณ์ได้ในภาษาที่สอง แต่ก็ต้องระวังอีกแหละค่ะ ไม่งั้นก็จะเผลอตัวเปลี่ยนรูปของต้นฉบับมากเกินไปอีก นี่ก็ไม่กล้าอ่านทวนหลายรอบเกินไป เดี๋ยวจะสับสน เหอๆ ถ้าภาษาแปลกๆยังไง บอกกล่าวกันหน่อยนะคะ ส่วนใครที่อ่านภาษาเยอรมันรู้เรื่อง นิกแนะนำให้ไปอ่านต้นฉบับดีกว่าค่ะ พิมพ์ไว้ให้แล้ว อยู่นี่นะคะ <a href="http://alovethatdarenotspeakitsname.blogspot.com/2008/09/die-kchenuhr.html">Die Küchenuhr</a> ค่ะ ^^ <br /><br /><br />Disclaimer: Translated from ,Die Küchenuhr’ by Wolfgang Brochert (1921-1947). No rights infringement intended. All Rights Reserved. <br /><br /><br />นาฬิกาในห้องครัว<br /><br />คุณเห็นเขาเดินเข้ามาหาคุณตั้งแต่ไกล นั่นก็เพราะว่าเขาดูสะดุดตา ในขณะที่เขามีใบหน้าที่ดูแก่ชรา ลักษณะท่าทางของเขากลับทำให้รู้ว่าเขามีอายุเพียงแค่ยี่สิบปีเท่านั้น เขานั่งลงข้างๆคุณบนม้านั่งพร้อมกับใบหน้าอันแก่ชราของเขา จากนั้นเขาก็เผยสิ่งที่ถืออยู่ในมือให้คุณเห็น<br /><br />“มันเคยเป็นนาฬิกาในห้องครัวของเรา” เขาพูดและมองผู้คนทั้งหลายที่นั่งอุ่นไอแดดอยู่บนม้านั่งตัวนั้นทีละคน “ใช่ ผมยังหามันเจอ มันยังอยู่” <br /><br />เขายื่นนาฬิกาทรงกลมสีขาวกระเบื้องออกมา แล้วใช้นิ้วมือจิ้มตามตัวเลขสีฟ้าบนหน้าปัด <br /><br />“มันไม่มีราคาอะไรอีกต่อไปแล้วล่ะ” เขาพูดอย่างสลดใจ “เรื่องนั้นผมก็รู้ แล้วมันก็ไม่ได้สวยอะไรเป็นพิเศษด้วย ก็เหมือนกับจานเคลือบสีขาวธรรมดาๆใบหนึ่ง แต่ผมว่าตัวเลขสีฟ้านี่มันก็ยังดูน่ารักดีอยู่นะ ส่วนเข็มนาฬิกาก็เป็นแค่สังกะสีธรรมดาๆทั่วไปนั่นแหละ แถมตอนนี้มันก็ไม่เดินอีกต่อไปแล้วด้วย ไม่หรอก ข้างในมันเสียหมดแล้วล่ะ เสียหมดแล้วแน่นอน แต่มันก็ยังดูเหมือนเดิมนะ ถึงแม้ว่าตอนนี้มันจะไม่เดินอีกต่อไปแล้วก็ตาม”<br /><br />เขาไล้ปลายนิ้วมือเป็นวงกลมรอบๆขอบนาฬิกาอย่างระมัดระวัง และพูดเบาๆว่า <br /><br />“แล้วมันก็ยังอยู่” <br /><br />ผู้คนที่นั่งอาบแดดอยู่บนม้านั่งต่างก็หลีกเลี่ยงที่จะสบตาเขา คนหนึ่งก้มมองรองเท้า ส่วนหญิงสาวก็ก้มมองในรถเข็นเด็กอ่อนของเธอ <br /><br />แล้วใครสักคนก็พูดขึ้นมา<br /><br />“คุณสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปหมด?”<br /><br /> “ใช่ครับ ใช่” เขาพูดอย่างร่าเริง “คุณลองคิดดูสิ ทุกอย่างเลย! เหลือแค่เจ้านี่แหละ มันยังอยู่” <br /><br />แล้วเขาก็ชูนาฬิกาสูงขึ้น เหมือนกับว่าคนอื่นยังไม่เคยรู้จักมันมาก่อน<br /><br />“แต่มันไม่เดินแล้วนี่” ผู้หญิงคนนั้นพูด<br /><br />“ไม่ ไม่ มันไม่เดินแล้ว มันเสียแล้วล่ะ เรื่องนี้ผมรู้ดี แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังเป็นเหมือนเดิมนะ เป็นสีขาวกับสีฟ้า”<br /><br />แล้วเขาก็ยื่นนาฬิกาให้ทุกคนดูอีกครั้ง<br /><br />“แล้วสิ่งที่สวยงามที่สุด” เขาพูดต่อไปอย่างกระตือรือร้น “เรื่องนั้นผมยังไม่ได้อธิบายให้พวกคุณฟังเลยสักนิดเดียว สิ่งที่สวยงามที่สุดมันเรื่องที่ผมกำลังจะบอกนี่ต่างหาก คุณลองคิดดูนะ นาฬิกามันหยุดเดินตอนสามโมงครึ่ง สามโมงครึ่งพอดี คุณคิดดู”<br /><br />“อย่างนั้นก็แสดงว่าบ้านของคุณโดนระเบิดตอนสามโมงครึ่ง” ชายคนหนึ่งพูดพร้อมกับยื่นริมฝีปากล่างออกมาด้วยท่าทางสำคัญตน<br />“ผมเคยได้ยินมานักต่อนักแล้ว นาฬิกาจะหยุดเวลาระเบิดลง มันเป็นผลมาจากแรงกดดัน”<br /><br />เขามองนาฬิกาของเขาแล้วส่ายหัวอย่างคนที่รู้ดีกว่า<br /><br />“ไม่ใช่หรอกครับ คุณผิดแล้วล่ะ มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรื่องระเบิดเลยสักนิดเดียว อย่าคอยพูดถึงแต่เรื่องระเบิดสิครับ ไม่หรอก เวลาสามโมงครึ่งเป็นอะไรที่ต่างจากนั้นอย่างสิ้นเชิงเลยล่ะ แค่พวกคุณไม่รู้เท่านั้นเอง แล้วนั่นล่ะ คือเรื่องตลก เรื่องที่นาฬิกามันหยุดอยู่ตอนสามโมงครึ่งพอดี ไม่ใช่สี่โมงสิบห้านาที หรือเจ็ดโมง ผมเคยกลับถึงบ้านตอนสามโมงครึ่งตลอดไง ผมหมายถึงตอนกลางคืนนะ ตีสามครึ่งเกือบตลอดเลย นั่นแหละ เรื่องตลกล่ะ”<br /><br />เขามองไปที่คนอื่นๆ แต่พวกเขาก็ได้ถอนสายตากลับไปแล้ว เขาไม่ได้สบตาใคร แล้วเขาก็เอียงนาฬิกาของเขาขึ้น <br /><br />“แล้วตอนนั้นผมก็หิวสิ จริงไหม? ผมเลยเดินตรงไปที่ห้องครัวก่อนทุกที ป่านนั้นก็เกือบตีสามครึ่งตลอด แล้วจากนั้นแม่ผมก็มา ถึงจะผมเปิดประตูให้เบาสักแค่ไหน ท่านก็ได้ยินทุกครั้ง แล้วเวลาผมกำลังหาอะไรกินมืดๆอยู่ในครัว อยู่ๆไฟฟ้าก็จะสว่างขึ้น แล้วท่านก็จะยืนอยู่ตรงนั้นในเสื้อกันหนาวขนแกะกับผ้าพันคอสีแดง เท้าเปล่านะ เท้าเปล่าทุกครั้ง แล้วสมัยนั้นพื้นห้องครัวของเราก็เป็นพื้นกระเบื้อง แล้วท่านก็จะหรี่ตาลงเพราะแสงมันจ้าเหลือเกิน และท่านก็นอนหลับมาแล้วตื่นหนึ่ง ก็มันตอนกลางคืนนี่นะ”<br />“แล้วท่านก็จะพูดว่า ‘ดึกอีกแล้วนะ’ แค่นั้น แค่ ‘ดึกอีกแล้วนะ’ แล้วท่านก็จะอุ่นขนมปังมื้อเย็นให้ผม แล้วดูว่าผมกินอะไรยังไง แล้วระหว่างนั้นท่านก็จะถูเท้าทั้งสองเข้าด้วยกันตลอดเพราะกระเบื้องมันเย็นมาก ท่านไม่เคยใส่รองเท้าตอนกลางคืนหรอก แล้วท่านก็นั่งกับผมตั้งนานจนผมอิ่ม หลังจากผมปิดไฟในห้องของผมแล้ว ผมก็จะยังได้ยินเสียงท่านเก็บจานอยู่ เป็นอย่างนี้อยู่ทุกๆคืน แล้วเกือบทุกคืนก็จะเป็นตอนตีสามครึ่ง มันเหมือนเป็นของตายเลยนะ ที่ท่านจะลงมาทำอะไรผมกินในห้องครัวตอนตีสามครึ่ง ผมเคยคิดอย่างนั้น ผมเคยคิดว่ามันเป็นของตาย ก็ท่านทำอย่างนั้นอยู่ทุกคืน แล้วท่านก็ไม่เคยพูดอะไรมากไปกว่า ‘ดึกอีกแล้วนะ’ ท่านพูดอย่างนั้นทุกครั้ง แล้วผมก็เคยคิดว่า มันไม่มีทางเปลี่ยนไปหรอก สำหรับผมแล้วมันเป็นเรื่องธรรมดามากๆที่ทุกอย่างจะเป็นอย่างนั้นไปตลอด”<br /><br />ชั่วลมหายใจหนึ่ง ทุกสิ่งบนม้านั่งตัวนั้นหยุดนิ่ง แล้วเขาก็พูดขึ้นเบาๆ<br /><br />“แล้วตอนนี้?”<br /> <br />เขามองคนอื่นๆแต่ก็ไม่มีใครสบตาเขาสักคน แล้วเขาก็พูดกับนาฬิกาหน้าปัดกลมๆสีฟ้าขาวเบาๆว่า<br /><br />“ตอนนี้เหรอ ตอนนี้ผมรู้แล้วล่ะ ว่านั่นมันสวรรค์ชัดๆ สรวงสวรรค์ที่แท้จริง”<br /><br />ทุกอย่างบนม้านั่งนิ่งสงัด แล้วผู้หญิงคนนั้นก็ถามขึ้น<br /><br />“แล้วครอบครัวของคุณล่ะ?”<br /><br />เขายิ้มแหยๆให้เธอ<br /><br />“อ้อ คุณหมายถึงพ่อแม่ผม? ครับ ท่านตายแล้วทั้งคู่เหมือนกัน ทุกอย่างไปหมดแล้วล่ะ ไม่มีเหลือ คุณคิดดูสิ ทุกอย่างเลย” <br /><br />เขายิ้มเฝื่อนๆให้จากคนหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่ง แต่ก็ไม่มีใครสบตาเขา <br /><br />เขาชูนาฬิกาให้สูงขึ้นอีกครั้งแล้วก็หัวเราะ เขาพูดพลาง หัวเราะไปพลางว่า<br /><br />“เหลือแต่เจ้านี่แหละ มันยังอยู่ แล้วสิ่งที่สวยงามที่สุดก็คือ มันหยุดเดินตอนตีสามครึ่งพอดี ตีสามครึ่งพอดีเลย”<br /><br />จากนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก แต่เขาก็มีใบหน้าที่ดูแก่ชราเหลือเกิน ผู้ชายคนที่นั่งข้างๆเขาก้มมองรองเท้า แต่เขามองไม่เห็นรองเท้าหรอก ตลอดเวลานั้นเขากำลังคิดถึงคำว่า สรวงสวรรค์<br /><br /> By Wolfgang Borchert (1921-1947)<br /> <br /> ศิริกมล ศรีสมิต แปล<br /> 17 สิงหาคม 2551<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6638859956406227041-7321368965316772701?l=alovethatdarenotspeakitsname.blogspot.com' alt='' /></div>vichanhttp://www.blogger.com/profile/07622082454504365386noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6638859956406227041.post-2479653860631278902008-09-21T07:58:00.000-07:002008-09-21T08:01:28.244-07:00Disclaimer: ,Die Küchenuhr’ von Wolfgang Brochert (1921-1947). All Rights Reserved. <br /><br />Die Küchenuhr<br /><br />Sie sahen ihn schon von weitem auf sich zukommen, denn er fiel auf. Er hatte ein ganz altes Gesicht, aber wie er ging, daran sah man, daß er erst zwanzig war. Er setzte sich mit seinem alten Gesicht zu ihnen auf die Bank. Und dann zeigte er ihnen, was er in der Hand trug.<br /><br />Das war unsere Küchenuhr, sagte er und sah sie alle der Reihe nach an, die auf der Bank in der Sonne saßen. Ja, ich habe sie noch gefunden. Sie ist übriggeblieben.<br /><br />Er hielt eine runde tellerweiße Küchenuhr vor sich hin und tupfte mit dem Finger die blaugemalten Zahlen ab.<br /><br />Sie hat weiter keinen Wert, meinte er entschuldigend, das weiß ich auch. Und sie ist auch nicht so besonders schön. Sie ist nur wie ein Teller, so mit weißem Lack. Aber die blauen Zahlen sehen doch ganz hübsch aus, finde ich. Die Zeiger sind natürlich nur aus Blech. Und nun gehen sie auch nicht mehr. Nein. Innerlich ist sie kaputt, das steht fest. Aber sie sieht noch aus wie immer. Auch wenn sie jetzt nicht mehr geht. <br /><br />Er machte mit der Fingerspitze einen vorsichtigen Kreis auf dem Rand der Telleruhr entlang. Und er sagte leise:<br />Und sie ist übriggeblieben.<br /><br />Die auf der Bank in der Sonne saßen, sahen ihn nicht an. Einer sah auf seine Schuhe und die Frau sah in ihren Kinderwagen.<br /> <br />Dann sagte jemand:<br />Sie haben wohl alles verloren?<br /><br />Ja, ja, sagte er freudig, denken Sie, aber auch alles! Nur sie hier, sie ist übrig. Und er hob die Uhr wieder hoch, als ob die anderen sie noch nicht kannten. <br /><br />Aber sie geht doch nicht mehr, sagte die Frau.<br /><br />Nein, nein, das nicht. Kaputt ist sie, das weiß ich wohl. Aber sonst ist sie doch noch ganz wie immer: weiß und blau. Und wieder zeigte er ihnen seine Uhr. Und was das Schönste ist, fuhr er aufgeregt fort, da habe ich Ihnen ja noch überhaupt nicht erzählt. Das Schönste kommt nämlich noch: Denken Sie mal, sie ist um halb drei stehengeblieben. Ausgerechnet um halb drei, denken Sie mal.<br /><br />Dann wurde Ihr Haus sicher um halb drei getroffen, sagte der Mann und schob wichtig die Unterlippe vor. Das habe ich schon oft gehört. Wenn die Bombe runtergeht, bleiben die Uhren stehen. Das kommt von dem Druck.<br /><br />Er sah seine Uhr an und schüttelte überlegen den Kopf. <br /><br />Nein, lieber Herr, nein, da irren Sie sich. Das hat mit den Bomben nichts zu tun. Sie müssen nicht immer von den Bomben reden. Nein. Um halb drei war ganz etwas anderes, das wissen Sie nur nicht. Das ist nämlich der Witz, das sie gerade um halb drei stehengeblieben ist. Und nicht um Viertel nach vier oder um sieben. Um halb drei kam ich nämlich immer nach Hause. Nachts, meine ich. Fast immer um halb drei. Das ist ja gerade der Witz.<br /><br />Er sah sie anderen an, aber die hatten ihren Augen von ihm weggenommen. Er fand sie nicht. Da nickte er seiner Uhr zu: Dann hatte ich natürlich Hunger, nicht wahr? Und ich ging immer gleich in die Küche. Da war es dann fast immer halb drei. Und dann, dann kam nämlich meine Mutter. Ich konnte noch so leise die Tür aufmachen, sie hat mich immer gehört. Und wenn ich in der dunkeln Küche etwas zu essen suchte, ging plötzlich das Licht an. Dann stand sie da in ihrer Wolljacke und mit einem roten Schal um. Und barfuß. Immer barfuß. Und dabei was unsere Küche gekachelt. Und sie machte ihre Augen ganz klein, weil ihr das Licht so hell war. Denn sie hatte ja schon geschlafen. Eswar ja Nacht.<br /><br />So spät wieder, sagte sie dann. Mehr sagte sie nie. Nur: So spät wieder. Und dann machte sie mir das Abendbrot warm und sah zu, wie ich aß. Dabei scheuerte sie immer die Füße aneinander, weil die Kacheln so kalt waren. Schuhe zog sie nachts nie an. Und sie saß so lange bei mir, bis ich satt war. Und dann hörte ich sie noch die Teller wegsetzen, wenn ich in meinem Zimmer schon das Licht ausgemacht hatte. Jede nacht war es so. Und meistens immer um halb drei. Das war ganz selbstverständlich, fand ich, daß sie mir nachts um halb drei in der Küche das Essen machte. Ich fand das ganz selbstverständlich. Sie tat das ja immer. Und sie hat nie mehr gesagt als: So spät wieder. Aber das sagte sie jedesmal. Und ich dachte, das könnte nie aufhoren. Es war mir so selbstverständlich. Das alles war doch immer so gewesen.<br /><br />Einen Atemzug lang war es ganz still auf der Bank. Dann sagte er leise: Und jetzt? Er sah die anderen an. Aber er fand sie nicht. Da sagte er der Uhr leise ins weißblaue runde Gesicht: Jetzt, jetzt weiß ich, daß es das Paradies war. Das richtige paradies.<br /><br />Auf der Bank war es ganz still. Dann fragte die Frau:<br />Und Ihre Familie?<br /><br />Er lächelte sie verlegen an: Ach, Sie meinen meine Eltern? Ja, die sind auch mit weg. Alles ist weg. Alles, stellen Sie sich vor. Alles weg.<br /><br />Er lächelte verlegen von einem zum anderen. Aber sie sahen ihn nicht an.<br /><br />Da hob er wieder die Uhr hoch und er lachte. Er lachte: Nur sie hier. Sie ist übrig. Und das Schönste ist ja, daß sie ausgerechnet um halb drei stehengeblieben ist. Ausgerechtnet um halb drei.<br /><br />Dann sagte er nichts mehr. Aber er hatte ein ganz altes Gesicht. Und der Mann, der neben ihm saß, sah auf seine Schuhe. Aber er sah seine Schuhe nicht. Er dachte immerzu an das Wort paradies.<br /><br /> von Wolfgang Brochert (1921-1947)<br /><br />Brochert kämpfte an der Front in Rußland, wurde verletzt und kam ins Krankenhaus; wurde dann wegen seiner kritischen Einstellung drei Monate lang in Einzelhaft gesetzt; wurde wieder an die Front geschickt und wieder aus politischen Gründen verhaftet; kehrte 1945 schwach und krank in seine hamburgische Heimat zurück und starb zwei jahre später.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6638859956406227041-247965386063127890?l=alovethatdarenotspeakitsname.blogspot.com' alt='' /></div>vichanhttp://www.blogger.com/profile/07622082454504365386noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6638859956406227041.post-67437543839964134802008-05-29T15:37:00.000-07:002009-01-03T22:46:13.610-08:00อันนี้ฟิควาย คังทึก ค่ะ Super Junior แหละนะ เอ บางทีอาจจะไม่จำเป็นต้องรู้จักหน้า จิ้นเอาก็ได้มั้งคะ เรื่องนี้นิกไม่ได้คิดถึงแฮะ เพราะโพสครั้งแรกลงบอร์ด คังทึก ไง คนอ่านก็คนละกลุ่ม เอาเถอะ เหอๆ คนอ่านกลุ่มใหม่อาจจะได้คอมเม้นต์ในอีกด้านก็ได้เนอะ ^^ อ้อ ศัพท์เกาหลีประจำวันนี้ ฮยอง แปลว่า พี่ชาย นะคะ คังอินชอบเรียนอีทึก ฮยอง อ่ะ เรียกไปเรียกมา นิกเขินแทน เหอๆ (เกี่ยวมั้ยเนี่ย =.=!) ฉายาคังอิน คือ หมี (เห็นเขาว่าคังอินหน้าเหมือนอ่ะ นิกว่าออกจะน่ารัก เหอๆ ;p) แล้วฉายาอีทึกก็ นางฟ้าไร้ปีกค่ะ (เธอใจดีมากกกก แถมยังน่ารักอีกต่างหากไง) Kiss The Radio นี่เป็นรายการวิทยุที่อีทึกจัดประจำอยู่กับ ฮยอกแจ รุ่นน้องอีกคนในวง แล้ว Chunji Radio เป็นรายการวิทยุที่คังอินเคยจัด แต่ตอนนี้ไม่ได้จัดแล้วค่ะ ปาร์คจองซูนี่ ชื่อจริงของอีทึกนะคะ ส่วนคิมยองอุนก็คังอินนั่นแหละ เอ นอกจากนี้ก็ไม่น่าจะมีอะไรแล้วนะคะ เอาเป็นว่าอ่านเอาความหวานแล้วกันเนอะ เพราะหลังจากนี้ นิกว่าฟิคโรแมนติกคงไม่โผล่มาบ่อยนักแล้วล่ะค่ะ ช่วงนี้อยู่ในโหมด angst เหอๆ ;p เอ้า ไปอ่านกันดีกว่าค่ะ <br /><br /><br />A Day Off…<br /><br />Pairing: KangTeuk<br />Rating: PG (คนเขียนอยากจะใส่ ท ทุกวัย ได้มั้ยคะ ;p)<br />Genre: Romance น้ำแข็งใสใส่นมข้น...หวานเจี๊ยบบบบบ ใสกิ๊งงงงงง เหอๆ ;p<br /><br />===================<br /><br /><br />- คืนหนึ่ง ณ สถานี Kiss The Radio - <br /><br /><br />...คิดถึง...<br /><br />ร่างบางของอีทึกนั่งจ้องมือถือเครื่องเล็กอยู่นาน ในใจคิดลังเลอยู่ว่า จะทำอย่างไรต่อไปดี<br /><br />จะอะไรซะอีก ถ้าไม่ใช่ตารางงานที่รัดตัวจนแทบจะไม่มีเวลาให้พักหายใจ... <br />นี่ก็ไม่ได้เจอคังอินมาหลายวันแล้ว <br /><br />ทั้งๆที่พักอยู่บ้านเดียวกันแท้ๆ แต่กว่าจะกลับถึงบ้าน เขาเองก็ทั้งเหนื่อย ทั้งง่วง ชนิดที่นิสัยค้างคาวที่เจ้าหมีเคยบ่นอยู่บ่อยๆ แพ้ความเหนื่อยราบคาบ หัวไม่ทันถึงหมอนก็หลับเป็นตาย ดังนั้น เวลาที่จะไปคุยกับคนอื่น ไม่ต้องพูดถึง <br /><br />‘คิดถึงก็โทรไปหาซะสิ นี่เพิ่งจะเปิดเพลงไป พอเพลงจบก็ต้องตัดเข้าสปอตโฆษณาอยู่ดี มีเวลาถมเถไป’ เสียงเล็กๆในหัวกระซิบบอก<br /><br />‘แล้วถ้ามันไปกวนเวลาพักผ่อนของคังอินเขาล่ะ’ อีกเสียงนึงแย้งขึ้น ไม่ใช่ว่าไม่รู้ ถึงจะไม่ได้ไปจัด Chunji Radio แล้ว ตารางงานของอีกคนก็ยังแน่นเอี๊ยดไม่แพ้กัน<br /><br />‘ก็บ่นว่าคิดถึงๆ แล้วก็ได้แต่คิด ถ้าไม่บอกแล้วมันจะถึงมั้ย หา’ เสียงแรกแย้งอย่างแอบหงุดหงิดเล็กๆ<br /> <br />อีทึกส่ายหัว นี่เขาคงเหนื่อยไปหน่อยแล้วล่ะมั้ง อาการหนักถึงขั้นเถียงกับตัวเองในหัว<br /><br />ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อ มือถือในมือก็สั่นขึ้นมา<br />ด้วยอารามตกใจ อีทึกจึงรีบกดรับ<br /><br />“ฮัลโหล ครับ”<br /><br />เสียงหัวเราะคุ้นหูดังมาตามสาย<br /><br />“ฮยอง นี่ผมเอง ไม่ต้องลุกลี้ลุกลนขนาดนั้นก็ได้”<br /><br />“คังอิน!!”<br /><br />อีทึกอุทานเสียงดังจนฮยอกแจที่นั่งเล่นอยู่ข้างๆหันมามอง ก็จะไม่ให้ตกใจได้ยังไงล่ะ คนอะไร คิดถึงปุ๊บ ก็โทรมาปั๊บ เร็วทันใจเสียยิ่งกว่าสั่งพิซซ่าฮัทซะอีก <br /><br />พอรู้ตัวว่าเสียงดังไปหน่อย หน้าขาวๆก็ขึ้นสีอย่างน่ารัก ส่งยิ้มอายๆให้น้อง ก่อนจะหันไปคุยโทรศัพท์ต่อ<br /><br />“คังอิน มีอะไรรึเปล่า ทำไมอยู่ๆโทรมาล่ะ” เสียงใสถามอย่างเป็นห่วง<br /><br />“ไม่มีอะไรหรอก ฮยอง แค่คิดถึงน่ะ” เสียงนุ่มๆพูดมาตามสาย ทำเอาหน้าขาวๆ แดงหนักขึ้นไปอีก<br /><br />“บ้า พูดมาได้ไม่อายปาก!” <br /><br />“ทำไมล่ะ หรือฮยองไม่คิดถึงผม” เสียงปลายสายเริ่มงอนๆ <br /><br />“ไม่ใช่นะ!” พูดไปซะเสียงดัง พอได้ยินเสียงหัวเราะระรื่นมาจากอีกฝ่ายถึงได้รู้ว่าตัวเองโดนแกล้งเข้าให้แล้ว<br /><br />“คังอิน!” ทีนี้ถึงคราวนางฟ้างอนบ้าง ก็คังอินน่ะ ชอบแกล้งเขาอยู่เรื่อยนี่นา<br /><br />“โอ๋ๆ ผมขอโทษ อย่างอนนะครับคนดี เดี๋ยวเสร็จงานแล้วผมไปรับที่สถานีนะ” หมีตัวโตรีบง้อ<br /><br />“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวพี่กลับกับฮยอกแจก็ได้ นายพักผ่อนอยู่ที่บ้านน่ะดีแล้ว ช่วงนี้งานยิ่งยุ่งๆอยู่ด้วย” บอกไปด้วยความเป็นห่วง ใจจริงก็อยากให้คังอินมารับอยู่หรอกนะ แต่ดึกก็ดึกแล้ว อากาศข้างนอกก็หนาว แล้วคังอินยังต้องขับรถออกมาจากหออีก ไม่เอาดีกว่า เวลาพักผ่อนของคังอินยิ่งน้อยๆอยู่ด้วย<br /><br />“ไม่รู้ล่ะ ผมคิดถึงฮยองนี่นา เดี๋ยวเจอกันหน้าตึกนะครับ” พูดจบก็ตัดสายไปดื้อๆ ไม่รอให้อีทึกได้คัดค้านอะไรอีก<br /> <br />“คนอะไรไม่รู้ ดื้อชะมัด” ปากบ่นไป แต่หน้าสวยๆก็ยิ้มไม่หุบเหมือนกัน ก็ใครจะไม่ดีใจล่ะ จะได้เจอคนที่คิดถึงทั้งทีนี่นา <br /><br />แล้วอีทึกก็หันกลับมาจัดรายการต่อทั้งๆที่ใบหน้ายังเปื้อนยิ้มไม่หาย <br /><br />....................<br /><br />เพลงปิดรายการ Kiss The Radio ค่อยๆเบาลง <br /><br />‘เฮ้อ หมดไปอีกวันแล้วสินะ’ อีทึกคิด ก่อนจะหันไปหาฮยอกแจ<br /><br />“ฮยอกแจ วันนี้กลับก่อนเลยนะ...” <br /><br />“คร้าบบพี่อีทึก วันนี้พี่คังอินจะมารับใช่มั้ยล่ะ” ฮยอกแจยิ้มให้อีทึกอย่างล้อๆ ไม่ต้องรอให้พี่ชายคนสวยพูดจบก็รู้ แหมม ยิ้มซะไม่หุบขนาดนั้น จะมีอะไรอีก<br /><br />“เออ รู้แล้วก็รีบๆกลับบ้านไปซะสิ ดึกแล้วนะ เดี๋ยวก็นอนไม่พอหรอก” อีทึกทำเสียงดุแก้เขิน <br /><br />“คร้าบบพี่ ผมไปแล้วๆ ขอให้มีความสุขนะครับ ฮ่าๆๆ” ฮยอกแจแอบแซวทิ้งท้ายก่อนจะวิ่งหนีออกจากห้องส่งไป ทิ้งให้อีทึกยืนยิ้ม หน้าแดงอยู่คนเดียว<br /><br />‘เราเองก็ไปมั่งดีกว่า เดี๋ยวคังอินจะรอนาน’ คิดได้ดังนั้นอีทึกก็รีบเก็บของใส่กระเป๋าสะพายใบเก่ง โค้งให้พี่ๆทีมงาน แล้วรีบเดินลงไปชั้นล่างของสถานี<br /><br />‘เอ ไปไหนของเค้านะ ไหนบอกจะรออยู่หน้าตึกไง’ อีทึกเริ่มเหลียวซ้าย แลขวา เมื่อไม่เห็นคังอินรอตนอยู่<br /><br />‘หรือว่าจะยังมาไม่ถึง แต่มันก็น่าจะถึงตั้งนานแล้วนะ หอก็ไม่ไกลขนาดนั้นซักหน่อย หรือว่าจะรถติด แต่ดึกขนาดนี้แล้ว คนอื่นคงนอนกันหมดแล้วมั้ง ใครจะยังขับรถไปๆมาๆอยู่อีก หรือว่า...อุ๊บ’ <br />ก่อนที่อีทึกจะคิดฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ เสื้อโค้ทตัวใหญ่สีดำก็ถูกวางปุแหมะลงบนหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มที่ดังอยู่ข้างหู<br /><br />“อากาศหนาวขนาดนี้ เสื้อโค้ทก็ไม่ยอมใส่ เป็นหวัดแล้วจะมาโทษใครไม่ได้นะฮยอง” <br /><br />หันหน้าไปก็เจอคังอินยืนยิ้มตาหยีให้ อีทึกเลยยิ้มตอบอย่างอัตโนมัติ ก่อนจะก้มลงมองเสื้อโค้ทหนาหนักที่อีกฝ่ายเอามาใส่ให้<br /><br />“อ้าว เสื้อโค้ทนี่ของคังอินไม่ใช่เหรอ แล้ว..”<br /><br />“ผมก็ใส่อีกตัวนึงของผมมาสิครับ เสื้อโค้ทผมน่ะ อุ่นกว่าของฮยองเป็นไหนๆ แถมเสื้อตัวนั้นก็ตัวโปรดของฮยองไม่ใช่เหรอครับ” คังอินพูดตอบอย่างรวดเร็ว แถมส่งยิ้มมาให้อย่างน่ารัก ทำเอาอีทึกหน้าแดง<br /><br />‘แสนรู้จริง เจ้าหมีนี่ ใครเคยบอกกันว่าชอบเสื้อตัวนี้ เอ๊ะ แปลว่าเราชอบเสื้อตัวนี้จริงๆเหรอเนี่ย เอ คิดๆดูแล้วก็คงจะใช่ เสื้อโค้ทสีดำที่คังอินบอกว่าชอบที่สุด ถึงจะใหญ่ไปหน่อย แต่ก็นุ่มสบาย อบอุ่น แถมมีกลิ่นโคโลญจ์อ่อนๆที่คังอินใช้อยู่ด้วย ใส่แล้วรู้สึกเหมือนถูกกอดแฮะ’ <br /><br />คิดเองก็เขินเอง <br /><br />คังอินมองอีทึกที่ยิ้มกับตัวเองอย่างอายๆแล้วอดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้ <br /><br />‘ฮยองนี่น้า น่ารักอย่างนี้แล้วใครจะอดใจไหวเล่า แต่จะมายืนยิ้มไปยิ้มมาอยู่หน้าตึกก็ใช่ที่ เดี๋ยวก็ได้แข็งตายกันพอดี’ คิดได้ก็จับมือบาง เริ่มออกเดินไปด้วยกัน<br /><br />อีทึกที่ยิ้มอยู่แล้ว ยิ้มกว้างขึ้นไปอีก ยอมให้คังอินจูงมือไปที่รถแต่โดยดี <br />รู้สึกได้ถึงความรัก ความห่วงใยที่คนตัวใหญ่ถ่ายทอดมาให้ <br /><br />...................<br /><br />เสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆในรถ กับความเงียบที่แสนอบอุ่น ทำเอาอีทึกไม่อยากให้ถึงหอ แต่ถึงใครๆจะเรียกว่านางฟ้า เขาเองก็แค่คนธรรมดาๆ จะเสกให้หอหายไปที่ไหนก็คงไม่ได้ <br /><br />‘ได้แค่นี้ก็พอแล้วหล่ะ’ คนสวยคิดเงียบๆในใจ <br /><br />แค่ได้รู้ว่าคังอินยังคิดถึง ยังห่วงเขาเหมือนเดิม ได้รู้ว่า ความรักของทั้งคู่ยังคงอยู่ ไม่ได้หายไปตามกาลเวลา แค่ได้อยู่ใกล้ๆ เขาก็มีความสุขมากพอแล้ว<br /><br />“เดี๋ยวครับฮยอง” เสียงคังอินเรียกไว้ เมื่อเห็นอีทึกทำท่าจะลงจากรถ<br /><br />“หืม มีอะไรเหรอคังอิน” อีทึกหันมาถาม ก็ถึงบ้านแล้วนี่นา ถ้าไม่ให้เขาลงรถ แล้วจะให้เขาทำอะไรล่ะ<br /><br />“เอ่อ..คือ..” หมีเริ่มอ้ำอึ้ง ก็มันเขินนี่นา! <br /><br />“มีอะไรก็บอกพี่มาเถอะ ไม่เป็นไรหรอก” <br /><br />นั่นไงล่ะ นิสัยขี้ห่วงของพี่อีทึก แก้ไม่หายจริงๆด้วย แต่ เอาล่ะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว <br />คังอินสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดออกไปอย่างรวดเร็ว<br /><br />“พี่อีทึก เวลาของพี่วันพรุ่งนี้ ผมขอนะ” คำพูดสุดแสนจะโรแมนติกที่ตัวเองนั่งคิด นอนคิดมาตลอดวัน กลับถูกพูดออกไปอย่างรัวเร็ว ทำเอาอีทึกงง <br /><br />“ตะกี้นายพูดว่าอะไรนะ พี่ฟังไม่ทัน” งงก็งง สงสารก็สงสาร ก็ดูคังอินสิ หน้าแดงไปถึงใบหูแล้ว แต่จะทำยังไงได้ ก็เขาฟังไม่ทันจริงๆนี่นา<br /><br />“พี่อีทึก เวลาของพี่วันพรุ่งนี้ ผมขอนะ” คราวนี้พูดออกไปอย่างหนักแน่น เอื้อมเอามือบางมากุมไว้ พลางมองหน้าคนสวยที่ขึ้นสีเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้แล้วของคืนนี้<br /><br />ยิ่งเห็นนางฟ้าก้มหน้ายิ้มเขิน หมีตัวโตก็อดจะอ้อนไม่ได้<br /><br />“พี่ก็รู้ เราไม่ได้ไปไหนมาไหนกันสองคนมานานแล้วนะครับ แล้วพรุ่งนี้เราก็ว่างกันทั้งคู่ด้วย พี่ไปเที่ยวกับผมนะ นะครับ” พูดเสียงอ้อนๆ แถมส่งสายตาปิ๊งๆไปให้ ทำเอาอีทึกหัวเราะเสียงใส<br /><br />“ก็ได้ๆ พี่ไปกับนายก็ได้” เพราะมัวก้มหน้าก้มตาหัวเราะขำหมีขี้อ้อน นางฟ้าคนสวยเลยโดนหมีฉวยโอกาสหอมแก้มใสไปซะฟอดใหญ่<br /><br />“พี่นี่ น่ารักจริงๆเลย” <br /><br />คังอินหัวเราะเสียงดังกับค้อนวงใหญ่ที่อีทึกส่งมาให้ ตามด้วยเสียงบ่นหงุงหงิงด่า‘หมีขี้โกง’ <br /><br />“ป่ะ เข้าบ้านกันเถอะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมมาปลุกแล้วจะไม่ตื่น” พูดจบก็คว้าแขนคนตัวเล็กเดินเข้าบ้านไป<br /> <br /><br />......................................<br /><br /><br />เช้าวันนี้อากาศแจ่มใส ไม่หนาวมาก เข้ากับอารมณ์สบายๆของผู้โดยสารทั้งคู่ในรถเก๋งสีดำคันงาม <br /><br />“นี่คังอิน นายจะพาฉันไปไหนน่ะ บอกหน่อยสิ นะๆ” อีทึกอ้อน<br /><br />“ถ้าผมบอกไป มันก็ไม่เซอร์ไพรส์สิครับ” คังอินตอบแบบยิ้มๆ<br /><br />“ก็มันอยากรู้นี่นา..” พูดพลางทำแก้มป่องแบบงอนๆ <br /><br />เห็นแบบนี้แล้ว คังอินก็อดจะหัวเราะไม่ได้ ทึกกี้ฮยองนี่ก็นะ บทจะเด็ก ก็เด็กได้ซะน่ารักน่าตีจริงเชียว <br />เอื้อมมือไปหยิกแก้มใสเบาๆ ก่อนจะตอบกลั้วหัวเราะ “เดี๋ยวก็ถึงแล้วหล่ะฮยอง รอหน่อยนะครับ”<br /><br />ขับรถไปได้อีกสักพัก คังอินก็เลี้ยวรถเข้าจอดในลานกว้างแห่งหนึ่ง <br /><br />อีทึกมองไปรอบๆอย่างสงสัย <br />‘ทำไมมันไม่มีรถคันอื่นเลยล่ะเนี่ย’<br /><br />“ยังไม่ถึงหรอกครับฮยอง เดี๋ยวเราต้องเดินต่ออีกนิดนึงนะ แต่ฮยองหลับตาก่อนได้มั้ยครับ ผมอยากให้เซอร์ไพรส์น่ะ” คังอินพูดขึ้นเหมือนจะเดาใจได้ <br /><br />“อ้าว นายจะให้ฉันหลับตา แล้วฉันจะเดินไปยังไงล่ะ เดี๋ยวก็ได้สะดุดล้ม หัวร้างข้างแตกกันพอดีสิ” อีทึกเถียงแบบงงๆ<br /><br />“เดี๋ยวผมพาไปเอง รับรอง ไม่ให้มีแม้แต่รอยขีดข่วน” คังอินพูดพร้อมทำท่าขึงขัง แบมือใหญ่ให้อีทึกจับ<br /><br />อีทึกหัวเราะคิกกับความขี้เล่นของคนรัก พร้อมกับวางมือของตนลงบนมือคังอินเบาๆ<br /><br />“พี่เชื่อใจนาย” พูดสั้นๆ แต่ทำเอาคังอินยิ้มซะตาปิด <br /><br />ทำไมเขาจะไม่รู้ ว่ามือใหญ่นี้ อบอุ่น อ่อนโยนแค่ไหน <br />ไม่ต้องคิดอะไรมากมายให้ปวดสมอง ส่วนลึกของจิตใจก็รับรู้ ว่าคนๆนี้ จะไม่มีวันปล่อยมือเขาไป<br /><br />คังอินเดินจูงนางฟ้าไปตามทางอย่างช้าๆ ไม่นานก็ถึงที่หมาย<br /><br />“เอ้า ถึงแล้วครับฮยอง ลืมตาได้แล้วครับ” <br /><br />พอลืมตาขึ้นมา อีทึกถึงกับพูดไม่ออก ก็พวกเขากำลังยืนอยู่ในสวนสนุก Miracle Park ที่เพิ่งประกาศปิดตัวไปน่ะสิ เขาเองก็จำได้ว่าเคยบ่นเสียดายให้น้องๆฟัง แล้วนี่มันอะไรกันล่ะเนี่ย! <br /> <br />คังอินยิ้มให้สายตาสับสนของอีทึกอย่างอ่อนโยน พลางเอื้อมมือไปปลดสร้อยคอของอีทึกออกมาเบาๆ <br />สร้อยที่คล้องแหวนที่เขาเคยให้ไว้ตอนวันครบรอบ<br /><br />แหวนคู่ของพวกเขา<br /><br />“สวนสนุกนี่น่ะ เป็นของคุณน้า เพื่อนสนิทของพ่อผมครับ ท่านจะย้ายครอบครัวไปอยู่ญี่ปุ่น เลยประกาศปิดกิจการ สมัยที่ผมยังไม่ได้ไปเป็นเด็กฝึกหัดที่ SM ก็เคยมาทำงานพิเศษที่นี่บ่อยๆ ผมได้ยินว่าพี่อยากมาที่นี่ เลยไปขออนุญาตคุณน้าใช้สถานที่ก่อนที่บริษัทก่อสร้างจะมารื้อทิ้งน่ะครับ” คังอินอธิบายเบาๆ พร้อมเอื้อมมือไปเช็ดขอบตาของอีทึกที่น้ำตาเริ่มจะเอ่อ<br /><br />“แล้วในเมื่อวันนี้มีแค่พวกเราสองคน เราก็จะได้เป็นแค่ ปาร์ค จองซู กับ คิม ยองอุน ที่มาออกเดทกัน ไม่ต้องคอยระวังตัว ไม่ต้องกลัวว่าใครจะเห็น ใครจะมองแบบไหน วันนี้เราแค่มีกันและกันเท่านั้นก็พอนะครับ” พูดพลางสวมแหวนให้ที่นิ้วนางข้างซ้ายของอีทึก ก่อนจะยกมือขาวๆนั้นมาจูบที่หลังมืออย่างแผ่วเบา <br /><br />“ยองอุน…” คำพูดคงจะไม่เพียงพอที่จะบรรยายความรู้สึกทั้งหลายของอีทึกตอนนี้ได้ ทำได้เพียงโผเข้าไปกอดคนรักเสียแน่น<br /><br />รู้แต่ว่า รัก...รักมากจนไม่รู้จะอธิบายอย่างไร <br /><br />คังอินกอดร่างเล็กไว้อย่างทนุถนอม มือใหญ่ลูบผมแผ่วเบาราวปลอบโยน <br />ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอีทึกกดดันขนาดไหนเวลาอยู่ในที่สาธารณะ... <br />รัก...แต่ก็แสดงออกไม่ได้เพราะกลัวสายตาผู้อื่น <br />กลัวคำครหา กลัวจะทำให้ใครๆผิดหวัง <br />ทำไมจะไม่รู้ว่าบ่าบอบบางนี้ แบกรับภาระไว้มากเท่าใด...<br /><br />ขอเป็นเขาได้ไหมที่จะช่วยแบ่งเบา...สักเล็กน้อยก็ยังดี<br /><br />“เอ้า ร้องไห้ขนาดนี้ เดี๋ยวก็ตาบวม หมดสวยกันพอดีนะครับ” คังอินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับเช็ดน้ำตาที่เปื้อนดวงหน้าหวานนั้นอย่างแผ่วเบา<br /><br />“ขอบคุณนะ ยองอุน” พูดได้เพียงแค่นี้ น้ำตาเจ้ากรรมก็ทำท่าจะไหลลงมาอีก <br />ขอบคุณที่คอยดูแล เอาใจใส่อยู่เสมอ ขอบคุณที่ทำให้รู้สึกมีค่า ขอบคุณที่คอยห่วงใย ขอบคุณที่คอยปกป้อง ขอบคุณที่คอยให้กำลังใจ <br /> <br />ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่า คำว่ารัก เป็นอย่างไร<br /> <br />ขอบคุณที่รักกัน…<br /><br />“แหม จองซูก็ ขอบคุณอะไรกันครับ ผมต่างหากล่ะที่ต้องขอบคุณจองซู เพราะถ้าจองซูไม่ยอมออกมาเที่ยวกับผมวันนี้ ผมก็คงเหี่ยวแห้ง ติดแหง๊กอยู่ที่หอนั่นล่ะ แถมต้องอยู่กับพวกลูกลิงทั้งวัน โอ๊ย ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ผมต้องตายแหงๆเลยหล่ะ จองซูช่วยชีวิตผมไว้ชัดๆเลยนะครับเนี่ย” คังอินพูดไปด้วย ทำหน้าตา ท่าทางประกอบไปด้วย ดูน่าขำเสียจนอีทึกอดยิ้มไม่ได้<br /><br />“ฮั่นแน่ ยิ้มแล้วๆ ไหนๆวันนี้สวนสนุกก็เป็นของเราทั้งที เรามาเที่ยวให้เต็มที่กันดีกว่านะครับ วันนี้ไกต์พิเศษ ยองอุน รับอาสาพาเที่ยวเองครับ” พูดจบก็ทำท่าวันทยาหัทธ์ขึงขังให้กับอีทึกที่ตอนนี้กำลังหัวเราะคิกคักอย่างกลั้นไม่อยู่<br /><br />คังอินยิ้มน้อยๆแล้วยื่นมือให้อีทึกที่ยิ้มตอบพร้อมกับวางมือลงกลางฝ่ามือใหญ่อย่างไม่ลังเล<br /><br />สัมผัสอบอุ่นที่สื่อถึงกันได้ กับรูปทรงของแหวนที่คังอินเองก็ใส่อยู่ ทำให้อีทึกยิ้มกว้างขึ้นอีกมากโข<br /><br />แต่ก็เริ่มไม่แน่ใจเมื่อเดินมาถึงเครื่องเล่นชิ้นแรกที่เจ้าหมีอยากให้ลอง....โรลเลอร์โคสเตอร์อันใหญ่ที่มีทั้งตีลังกา 360 องศา เกลียวสว่าน ดิ่งพสุทา<br /><br />“ยองอุน...ถ้าที่นี่มีแค่เราสองคน แล้วใครจะบังคับเครื่องล่ะ” อีทึกถามอย่างกังวลนิดๆ ก็ถ้าจะให้เขาไปขึ้นเครื่องเล่นบ้าๆนี่คนเดียวละก็...ไม่เอาด้วยหรอกนะ!<br /><br />คังอินส่งยิ้มมาให้เหมือนอ่านใจได้ “พี่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมตั้งโปรแกรมเครื่องไว้เรียบร้อยแล้วหล่ะ วันนี้ผมไม่ปล่อยให้จองซูอยู่คนเดียวหรอกน่า เชื่อผมสิ” พูดจบก็กระชับมือเล็กที่จับไว้เหมือนจะให้สัญญา<br /><br />…………………<br /><br />รอยยิ้ม เสียงหัวเราะดังมาจากทั้งสองคนอย่างไม่ขาดสาย <br /><br />อีทึกโดนคังอินพาไปขึ้นเครื่องเล่นสารพัดตลอดทั้งช่วงเช้า แต่เขากลับไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด <br /><br />คิดแล้วน้ำตาพาลจะไหล <br />ไม่ใช่แค่เครื่องเล่นต่างๆเท่านั้น ที่คังอินมาตั้งโปรแกรมไว้ล่วงหน้า<br />ทั้งรถขายไอศกรีม รถสายไหม รถขายป๊อปคอร์น เพิงขายไส้กรอก ต่างก็มีวัสดุอุปกรณ์พร้อม รอแค่ให้คังอินเข้าไปสวมบทพ่อครัว ทำอาหารเหล่านั้นออกมาให้เขา<br /><br />นี่คังอินต้องเสียเวลามาเตรียมการพวกนี้ไปสักเท่าไหร่กันนะ<br />ไม่เคยรู้เลย ว่าตัวเองมีค่ากับคังอินมากขนาดนี้<br /><br />“นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว จองซูหิวรึยังครับ” เสียงทุ้มถามอย่างอ่อนโยน ขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งพักอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่<br /><br />ไม่ทันที่อีทึกจะได้ตอบอะไร ท้องเจ้ากรรมก็ส่งเสียงตอบรับมาซะดัง ทำเอาเจ้าตัวอายม้วน <br /><br />“งั้นเราไปกันดีกว่า เดี๋ยวผมจะทำอะไรให้ทานนะ” คังอินพูดกลั้วหัวเราะ พร้อมกับฉุดร่างบางให้ลุกยืนขึ้น แล้วจูงมือเดินไปยังโรงครังของสวนสนุก<br /><br />................<br /><br />ไม่นานนัก ข้าวเนื้อย่างกับซุปถ้วยโตสองชุดก็ส่งกลิ่นหอมฉุยอยู่บนถาด<br /><br />“นั่งกินในนี้ไม่ได้อารมณ์หรอกครับ เราไปนั่งกันข้างนอกดีกว่าเนอะ” พ่อครัวคนเก่งพูดพลางถือถาดเดินนำออกไปทางสวนหย่อมข้างโรงครัว <br /> <br />พวกเขาปูเสื่อกินกันอย่างง่ายๆ <br /><br />ต้นไม้ร่มรื่น ลมพัดสบาย กับการได้อยู่กับคนที่รัก<br />จะขออะไรมากกว่านี้อีกเล่า<br /><br />....................<br /><br />“จองซูอยากทานส้มมั้ย เดี๋ยวผมปอกให้” คังอินถามเบาๆ หลังจากทานอาหารเสร็จ <br /><br />“ไม่หล่ะ แต่...” ส่ายหัวอย่างน่ารัก แต่อยู่ๆก็หยุดพูดไป หน้าหวานขึ้นสีอย่างช่วยไม่ได้<br /><br />“อะไรครับ” <br /><br />“ขอนอนหนุนตักหน่อยได้มั้ย” คำขอที่น่ารักเกินบรรยายกับเจ้าตัวที่ตอนนี้ก้มหน้างุดอยู่ เท่าเอาคังอินอดหัวเราะไม่ได้<br /><br />“เอ จะยอมดีรึเปล่าน้า จองซูก็รู้ว่าตักผมน่ะ ให้ใครนอนได้ง่ายๆที่ไหน แบบนี้คงต้องมีของตอบแทนซักหน่อยแล้วล่ะมั้ง” หมีได้ทีขี่แพะไล่ ทำตาระยิบระยับ ก็มันอดไม่ได้นี่นา น่ารัก น่าแกล้งขนาดนี้<br /><br />“งั้นไม่นอนแล้วก็ได้” นางฟ้าทำแก้มป่อง บ่นงุบงิบ หมีบ้า ได้คืบจะเอาศอก! <br /><br />“โอ๋ๆ อย่าเพิ่งงอนสิคร้าบบบ นะ หอมแก้มนิดเดียวก็ให้นอนแล้ววว” คังอินพองแก้ม ยื่นหน้ามาให้เสร็จสรรพ<br /><br />ไม่รู้ว่าเพราะแพ้ลูกอ้อนหมี หรือเพราะอยากหลับเต็มแก่ นางฟ้าคนสวยเลยยอมหอมไปหนึ่งฟอด ทำเอาคังอินหน้าบานเป็นกระด้ง <br /><br />.........<br /><br />อีทึกหลับไปแล้ว <br /><br />ดวงหน้าสวยดูผ่อนคลาย เหมือนมีความสุข<br />ก็คงจะมีแต่ในยามหลับใหลเท่านั้น ที่หัวใจของพี่อีทึกจะได้พักผ่อนอย่างแท้จริง<br /><br />โลกนิทราที่คอยปกป้องนางฟ้าจากความเป็นจริงที่น่าปวดหัว<br />สิ่งที่แม้เขาจะพยายามเท่าไหร่ ก็คงไม่สามารถทำได้<br /><br />มือใหญ่ปัดผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา พร้อมก้มลงกระซิบข้างใบหูเรียวเล็ก<br /><br />“จองซู ผมรักพี่นะ” <br /><br />.............<br /><br />ดวงตาคมกระพริบถี่ๆเพื่อขับไล่ความง่วงงุน แล้วก็อดจะหน้าขึ้นสีอีกไม่ได้<br /><br />ลืมตาขึ้นมาก็เจอคังอินจ้องอยู่ซะหวานเชื่อม ทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะไปหลายบีท แล้วจะไม่ให้เขินยังไงไหว<br /><br />“ยองอุน กี่โมงแล้วเนี่ย” พูดพลางลุกขึ้นนั่งขยี้ตาเหมือนเด็กๆ <br /><br />“เพิ่งจะสามโมงครึ่งเองครับ พี่ไม่หลับต่ออีกหน่อยเหรอ” ความจริงแล้ว เขาอยากนั่งมองหน้าหวานๆนั่นต่อต่างหากล่ะ ดูยังไงก็ไม่เคยเบื่อเลยจริงๆ<br /><br />“ไม่ล่ะ นี่เรายังไม่ได้เล่นอะไรอีกตั้งหลายอย่าง ไปกันเถอะ เดี๋ยวก็ไม่ได้เล่นกันพอดี” พอได้หลับพักผ่อนแล้ว อีทึกกลับกลายเป็นฝ่ายไฮเปอร์ไปซะนี่ <br /><br />เห็นคนตัวเล็กกระตือรือร้นแบบนี้ คังอินเองก็อดยิ้มไม่ได้ ยอมให้อีกฝ่ายฉุดลุกขึ้นยืนแต่โดยดี<br /><br />.......................<br /><br />“นี่จองซู เดี๋ยวสิ มานี่ก่อนมา” หลังจากยอมให้อีทึกลากไปไหนต่อไหนมาทั้งบ่าย ตอนนี้คังอินเป็นฝ่ายหยุดบ้าง<br /><br />“มีอะไรเหรอ ยองอุน” ถามแบบงงๆ แต่ก็ยอมให้คังอินเดินจูงมือไปอยู่ดี<br /><br />เดินมาสักครู่ก็ได้คำตอบ เมื่อทั้งสองมาหยุดอยู่หน้าชิงช้าสวรรค์อันใหญ่ <br /><br />“เดี๋ยวเราขึ้นไปดูพระอาทิตย์ตกดินกันนะครับ” คังอินพูดพลางยิ้มให้ ก่อนจะพาคนรักไปขึ้นกระเช้าที่เปิดรออยู่<br /><br />อีทึกมองไปรอบๆกระเช้าอย่างชื่นชม<br />เขาจำได้ว่าเคยมาขึ้นชิงช้าสวรรค์ที่นี่ครั้งหนึ่งตอนสมัยยังเรียนอยู่ แต่เพราะตอนนั้นเป็นวันหยุดเทศกาล ผู้คนเลยเบียดเสียด เทียบกับตอนนี้ที่มีแค่เขากับคังอินเพียงสองคน กระเช้าจึงดูโล่ง กว้างขึ้นมาถนัดตา<br /><br />กระเช้าใบกลมค่อยๆลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างนิ่มนวล <br />พระอาทิตย์ดวงโตที่ค่อยๆหายลับไปหลังขอบฟ้า แต่งแต้มสีให้หมู่เมฆเป็นสีชมพูบ้าง ส้มบ้าง ก่อนความมืดจะโรยตัวลงมาปกคลุมเมืองอย่างช้าๆ<br /><br />แสงไฟเริ่มกระพริบเปิดทีละดวง สองดวง จนทั่วทั้งกรุงโซลมีแต่แสงระยิบระยับที่สะท้อนมาจากตึกรามบ้านช่อง <br /><br />อีทึกเอนตัวเข้าหาอ้อมกอดอบอุ่นที่อยู่ด้านหลัง มือทั้งสองวางทับกับมือใหญ่ของคังอินที่โอบเอวเขาไว้หลวมๆ<br /><br />“สวยเนอะยองอุน” สายตามองวิวด้านนอกอย่างชื่นชม <br /><br />“สวยสิ” เสียงทุ้มรับคำ แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่เรียวหน้าหวานในอ้อมกอด<br /><br />“ขอบคุณนะ” พูดจบก็หันมายิ้มให้ <br />วันนี้เขามีความสุขมาก มากที่สุดเท่าที่เคยมีมาในชีวิต… <br />เพราะคังอิน <br /><br />คังอินยิ้มตอบพร้อมกระชับอ้อมกอด<br /><br />เพื่อให้คนๆนี้ยิ้มได้ ต่อให้ต้องตาย เขาก็ไม่ลังเล<br /><br />........................ <br /><br />กว่ารถเก๋งคันหรูจะจอดที่หน้าบ้าน ผู้โดยสารคนเดียวก็หลับปุ๋ยไปเสียแล้ว <br /><br />คังอินหัวเราะกับตัวเองเบาๆ <br />คงจะเหนื่อยสินะ เล่นวิ่งไปวิ่งมาทั้งวันแบบนั้น<br /><br />“พี่ครับ...จองซู...ถึงบ้านแล้วนะ ลงรถก่อนเถอะ เดี๋ยวผมเอารถไปจอดแล้วจะเปิดประตูลำบาก” คังอินปลุกเจ้าหญิงนิทราเบาๆ ก่อนที่จะพยุงคนสวยมายืนขยี้ตาอยู่บนทางเดินหน้าบ้าน ในขณะที่ตัวเองรีบเอารถไปเก็บในโรงรถ <br /><br />เดินกลับมาเห็นร่างบางยังยืนสลึมสลืออยู่ที่เดิม คังอินก็อดยิ้มไม่ได้ <br />“ป่ะ เข้าบ้านกันเถอะครับ ดึกแล้ว” พูดจบก็เดินตรงเข้าไปอุ้มร่างบางขึ้นมาแนบอก แต่ก็ต้องเลิกคิ้วนิดๆ เมื่อเจ้าตัวยอมให้อุ้มโดยดี แถมยังเอาแขนมาโอบรอบคอเขาไว้อีกต่างหาก <br /><br />‘แสดงว่ายังไม่ตื่นแน่ๆเลยเนี่ย ไม่งั้นคงได้โวยวายไปสามบ้านแปดบ้าน’ คังอินยิ้มขำๆ เดินอุ้มคนสวยไปส่งถึงห้องนอน<br /><br />“เอ้า ถึงแล้วครับเจ้าหญิง” วางอีทึกลงบนเตียงนุ่มอย่างแผ่วเบา แล้วเดินอ้อมไปถอดรองเท้า ถุงเท้าให้เสร็จสรรพ<br /> <br />“คิม ยองอุน...” เสียงหวานเรียกมาจากหัวเตียง<br /><br />“ครับ” <br /><br />“พี่รักนายนะ” รอยยิ้มจากอีทึก ทำเอาคังอินหัวใจพองโต<br /><br />เพียงเท่านี้แหละ ที่ใจต้องการ <br />เขาไม่ขออะไรอีกแล้ว<br /><br />“ผมก็รักพี่ครับ ปาร์ค จองซู”<br /><br />...นางฟ้าของผม...<br /><br />===============================<br /><br />จบคร้าบบบบบบบ จบๆๆ ^^!<br /><br />Talk (นิดนึงเหอะ): อยากจะบอกว่า มันไม่ใช่ฟิคปีใหม่ ฟิคคริสต์มาส ใดๆทั้งสิ้นค่ะ แต่มันคือ ฟิคสนองตัณหาคนเขียนล้วนๆ เหอๆ ;p เรื่องแรกที่แต่งแบบเป็นเรื่องเป็นราว มีบทพูด มีพล๊อต เคยบ้าคู่วายคู่ไหน ไม่เห็นจะมีปัญญาแต่งอะไรออกมาได้ขนาดนี้ นี่นิกควรจะดีใจสินะคะ ที่ฟิคแรกเป็นฟิคคังทึก เหอๆ ;p สรรพนาม คำพูดอะไรต่างๆอาจจะมีแปลกๆบ้าง ก็ต้องขอคำแนะนำด้วยนะคะ เพราะคนเขียนอยากบรรยายเรื่องเป็น คังอิน กับ อีทึก แต่ตัวละครที่เรียกกันในสวนสนุก อยากให้เรียก ยองอุน กับ จองซู เหมือนทั้งคู่เป็นคนธรรมดาๆเท่านั้น ไม่รู้ออกมาใช้ได้รึเปล่านะคะเนี่ย เหอๆ ;p <br /><br />แต่งไปแต่งมา รู้สึกคังอินเป็นสุภาพบุรุษไปหน่อยมั้ย ครับ ตลอด เหอๆ ภาพพจน์ ‘หมีอบอุ่น’ อ่ะนะ ;p<br /><br />วันนั้นว่างๆ นั่งอ่านทรานคังทึกจนหมดกรุ ทำเอาน้ำตาลจะขึ้นตาย ถ้าฟิคนี้มันออกมาหวานนน มากไป ก็โทษ คังอิน อีทึกนั่นแหละนะคะ เหอๆ <br /><br />นองจาก คังทึก แล้ว แรงบันดาลใจก็จากประโยคนี้แหละค่ะ ‘ความคิดถึง... ถ้ามัวแต่คิด ไม่บอกไป มันก็คงไม่ถึงสักที’ โดนใจสุดๆค่ะ ชอบมานานแล้ว แต่เพิ่งจะได้เอามาใช้เป็นเรื่องเป็นราวก็คราวนี้แหละค่ะ <br /><br />ฟิคนี้ ฟิคแรก มีเรื่องติ ชม ก็ตามสบายนะคะ ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้ค่า ^o^//! <br /><br />ป.ล. Special Thanks to น้องแน๊ก ช่วยแก้เว้นวรรค แถม proof read ให้ป้า ขอบใจนะน้องสาวววว ^o^! (อุตสาหกรรมครอบครัวจริงๆเลยยย ให้ตายสิ ;p)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6638859956406227041-6743754383996413480?l=alovethatdarenotspeakitsname.blogspot.com' alt='' /></div>vichanhttp://www.blogger.com/profile/07622082454504365386noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6638859956406227041.post-28780962996118227482008-05-29T15:02:00.000-07:002008-05-30T03:32:02.209-07:00แฮ่มๆ หลังจากตระเวนหามาหลายที่ สุดท้ายก็มาจบที่ blogspot นี่จนได้ ตอนแรกที่ว่าไม่มีฟอนต์ที่อยากได้ (นิกจู้จี้อ่ะ ชอบใช้แต่ tahoma นิกว่ามันน่ารักดีนะ เขียนใช้ฟอนต์อื่นไม่ได้อารมณ์ เหอๆ (เกี่ยวมากเลยนั่น =.=!)) ไปๆมาๆเป็นว่าเขาตั้งเป็น default ไว้ให้แล้วมั้งคะ เลยแฮปปี้เลยตอนนี้ เปลี่ยนหน้าบล็อกให้กว้างขึ้น ธีมขาวๆ โล่งๆ คนละฟีลกับบล็อกที่ exteen เลย เหอๆ <br /><br />เอาเป็นว่า เรามาเริ่มกันที่ต้นสายปลายเหตุดีกว่าเนอะ เรื่องมันมีอยู่ว่า อยู่ๆนิกก็เจอพี่ภูในเอ็ม หลังจากไม่ได้คุยกันดีๆมานานมากกกก แล้วพี่ภูก็บอกว่าไปเม้นท์เรื่องสั้นของนิกไว้ให้ในบล็อก นิกก็ตามไปดูสิคะ เขียนทิ้งไว้นานมากกกจนตัวเองจะลืมไปแล้วเนี่ย เหอๆ พอไปเห็นสภาพบล็อกแล้วแอบอนาถหน่อยๆ ก็หน้าบล็อกมันแคบไง เรื่องสั้นนิกเลยกลายเป็นแท่งๆ ยาวๆ แปลกๆ ดังนั้นเลยตั้งใจว่าจะออกตามหาบล็อกใหม่อีกที่ เอาไว้ลงเรื่องสั้นโดยเฉพาะ ไม่ใช่ว่าจะไม่อยู่ exteen แล้วนะคะ นั่นน่ะ บ้านหลักนิกเลยหล่ะ ไม่ไปไหนง่ายๆอยู่แล้ว เหอๆ แต่มันไม่อยากปรับ ccs ของที่โน่นไง อุตส่าห์ลงทุนทำไปตั้งนานอ่ะ (แต่นิกว่าคงจะเปลี่ยนอีกไม่นานนี้แหละค่ะ หลังจากมาเปลี่ยนที่นี่แล้วกลับไปดูหน้าบล็อกที่โน่นเหมือนแคบไปถนัดตาเลยอ่ะ ทั้งๆที่เมื่อก่อนก็ไม่ค่อยอะไรแท้ๆ เวรกรรมจริงๆ คนเรา =.=!) เลยออกตามหาบล็อกใหม่ ไปมาหลายที่เลยนะ ทั้ง livejournal, msn myspace, เด็กดี, แจ่มใส, bloggang โอ๊ยย สารพัดแหละ ตอนแรกแวะมาที่นี่ก่อนเพราะมี id googlemail อยู่แล้วไง sign up ก็แป๊บเดียว ธีมก็น่าใช้ แต่นึกว่าไม่มีฟอนต์ไงคะ เลยตะลอนไปหาที่อื่นต่อ ตอนแรกหลงนึกว่า msn myspace จะโอเคแล้วนะคะ มีทั้งฟอนต์ ทั้งเลย์เอ้าท์ หน้าบล๊อกก็กว้า ธีมเรียบๆ น่าใช้ก็มีหลายอัน แต่ปรากฎว่าเขากำหนดความยาวโพสอ่ะ งืดเลย =.=! จากนั้นก็เกือบได้ลงเอยที่แจ่มใสแล้วค่ะ ความจริงไม่ค่อยชอบเลย์เอ้าท์หรอกนะคะ แต่ตอนนั้นก็นึกว่าโอเคที่สุดแล้วไง (นิกไม่ค่อยชอบเด็กดีอ่ะ มันดูยุ่งๆ คนเยอะๆยังไงไม่รู้ เหอๆ เรื่องมากเนอะ ;p) แต่มันติดๆขัดๆตอนจะโพสนี่แหละค่ะ ไม่ติดซักที เลยไม่รู้นึกยังไง กลับมาลองที่นี่ใหม่ ตอนนี้เลยแฮปปี้เลย เหอๆ ;p<br /><br />สรุปง่ายๆ กว่าจะมาลงที่นี่ก็นานพอควร เหอๆ หน้าบล็อกนี้นิกปรับ ccs เป็นหน้าบล็อกกว้าง เพื่อจะได้อ่านเรื่องสั้นสะดวกหน่อย นิกเองก็จะได้ไม่ขัดหูขัดตาเวลาลงโพสด้วยแหละค่ะ เรื่องสัพเพเหระ สารทุกข์สุกดิบทั่วไปของนิกก็จะลงบล็อกเดิมที่ exteen นั่นแหละ ที่นี่เอาไว้โพสเรื่องสั้นเฉยๆ อ้อ เตือนไว้ก่อนเลยนะคะ ฟิควายอาจจะมีโผล่มาบ้างเพราะนิกก็แต่งเหมือนกัน ดังนั้นถ้าใครไม่ชอบก็ระวังๆหน่อยล่ะ เหอๆ แต่ส่วนมากจะขึ้นเตือนไว้ตรงหัวข้อโพสนะคะ คิดว่าคงไม่มีปัญหา <br /><br />เดี๋ยวรออีกสักพักคงจะเอาเรื่องสั้นสมัยเก่ามาลง ขอเกลาอีกหน่อยก่อน (อันที่พี่ภูไปเม้นท์ไว้นั่นแหล่ะค่ะ ไอ้โพสตัวต้นเรื่องนั่นแหละ เหอๆ ;p) ตอนนี้เอาฟิควายไปก่อนดีมั้ยน้า เหอๆ ก็ไม่ใหม่หรอกนะคะ แต่ถือว่าใหม่สุดแล้วล่ะ ไม่นับไอ้พวกที่ยังค้างครึ่งน่ะนะ <br /><br />อ้อ บล็อกนี้นิกขอไม่ใส่เพลงนะคะ ลุกเล่นขอขนไปลงบ้านโน้นเหอะ ที่นี่เอาไว้เป็นห้องสมุดเล็กๆ เงียบๆก็พอแล้วเนอะ ;p<br /><br />สำหรับ url บล็อกที่โคตรยาววววว ชื่อจริงๆแล้วคือ 'a love that dare not speak its name' ค่ะ มาจากตอนจบของกลอน Two Loves ของ Lord Alfred Douglas นิกชอบมากกกเลยล่ะ ใครรู้จัก Oscar Wilde เขา quote วรรคนี้ตอนที่ขึ้นศาล โดนฟ้องร้องข้อหาเป็นเกย์ด้วยนะคะ!!<br /><br />เอาเป็นว่า ตามสบายนะคะ อาจจะฝุ่นจับไปบ้าง เพราะนิกไม่ค่อยได้แต่งเรื่องสั้นเป็นเรื่องเป็นราวมาก แต่จะพยายามค่ะ เหอๆ ^^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6638859956406227041-2878096299611822748?l=alovethatdarenotspeakitsname.blogspot.com' alt='' /></div>vichanhttp://www.blogger.com/profile/07622082454504365386noreply@blogger.com0