[SF] Hate U...Love You

Pairing: KangTeuk (อยู่แล้ววว ;p)
Genre: AU, Angst, POV
Rating: PG น่าจะได้นะคะ

Talk: เรื่องนี้ความจริงแต่งตอนพึ่งเริ่มบ้า SuJu ค่ะ ยังไม่พัฒนาถึงขั้น คังทึก ตอนนั้นฟัง Hate U..Love U แล้วบ้าไปพักใหญ่ พอไปหาทรานมาอ่าน ตายทันที เหอๆ เลยได้ต้นฉบับ แบบไม่เจาะจง pairing มา นี่พึ่งมาอ่าน trio Last First Love ของพี่แนน ความรู้สึก ประมาณเดียวกัน (แต่นิกว่าอันนี้ไม่ มืด เท่านะคะ ;p) เลยเอามาแปลงดู เห็นเป็นไง ติ ชม ด้วยนะค้า ^.^

Special Thanks to น้องแน๊ก น้องสาวนิกเองแหละค่ะ อุตส่าห์เอา SuJu มาปล่อย จนนิกกลายมาเป็นแม่บ้าน คังทึก ชนิดถอนตัวไม่ขึ้นแบบนี้ แถมยังเป็นตัวตั้งตัวตีให้นิกเข็นฟิคแปลกๆนี่มาลงอีก เหอๆ ;p ขอบใจนะน้องรัก ^^

=====================================

Hate U…Love U


“ยองอุน เราเลิกกันเถอะ”

น้ำเสียงเรียบเฉย เหมือนไม่รู้สึกอะไร
แต่ใครจะรู้ไหมว่า แท้จริงแล้ว หัวใจจองซู บอบช้ำแค่ไหน

สายตาที่เจ็บปวด สับสน ของยองอุน ก่อนประตูจะปิดลง
เขายังจำได้ดี

เสียงตึงตัง โวยวาย ที่ดังอยู่นาน แม้ว่าอากาศด้านนอกจะหนาวเหน็บ

จองซูต้องห้ามตัวเองแค่ไหน ไม่ให้เปิดประตูออกไปหาคนข้างนอกนั่น
ไปหาอ้อมกอดอันอบอุ่น
ไปหาคนที่ตัวเองรักหมดใจ

แต่เพราะ รัก ถึงยอมปล่อยมือ

ได้ยินเสียงยองอุนผ่านประตู
วิงวอน ร้องขอคำอธิบาย

คำอธิบายที่เขาไม่มีให้

ไม่อยากโกหก ว่าไม่ได้รัก
แต่หากบอกความจริงไป ก็รู้ว่าร่างสูงคงไม่ยอม

เสียงของแม่ยองอุนยังดังก้องอยู่ในใจ
“น้าขอร้องเถอะนะ เพื่อยองอุน”

จริงสินะ เขาต้องเข้มแข็ง
ต้องตัดใจให้ได้

เพื่อยองอุน

ทั้งสายตา ทั้งกิริยาเมินเฉยที่ต้องฝืนทำทุกครั้งที่เจอ
เลี่ยงหนีทุกครั้งที่อีกคนพยายามเข้ามาหา

คิดเอาเองว่า นานไป ความทรงจำจะเลือนหาย
หวังเอาเองว่า ถ้าแกล้งหลบหน้า หลบตา ตัวเองจะไม่รู้สึกอะไร
จะไม่อ้างว้าง ว่างเปล่าเหมือนอย่างนี้

คิดโง่ๆ

ความรักนี่มัน น่าขำนะ
ทำให้คนอ่อนไหว ไม่มีเหตุผล

เจ็บปวด

คิดมาตลอดว่า ตัวเองไม่มีค่าพอ ไม่ดีพอ
ความรัก จริงอยู่ รักมากมาย
แต่ลำพังแค่ความรัก จะมีค่าแค่ไหนกัน

แม้จะมีความสุขแค่ไหน
ก็อดคิดไม่ได้
ความสุขของเขา
ความรักของเขา จะทำลายอนาคตของยองอุน

นายจะเห็นแก่ตัวแบบนี้ไม่ได้นะจองซู
รู้อยู่ว่าสังคมไม่ยอมรับ
แม้จะบริสุทธิ์ใจ
จะรักกันแค่ไหน
ก็ช่วยอะไรไม่ได้

จึงผลักไส

ลืมนึกไปว่า ความรัก มันเป็นเรื่องของคนสองคน

เราเลือก เขาเลือก
เพราะใจตรงกันจึงได้รัก

เพราะมัวแต่คิดดูถูกตัวเอง
หมกมุ่น
ลืมนึกไปว่า บางที สิ่งที่เราคิดว่า ดีกว่า ถูกต้อง อาจไม่มีความหมายสำหรับอีกคน
มัวพะว้า พะวงกับอนาคต
สิ่งที่ อาจ เกิดขึ้น

ลืมนึกถึงปัจจุบัน

เป็นเขาเองสินะที่อ่อนแอ

ทั้งๆที่ยองอุนเชื่อมั่นในความรักของทั้งสองคน
เขากลับขลาดกลัว
เลือกที่จะเดินหนีปัญหา
แทนที่จะฝ่าฟันไปด้วยกัน

ลืมนึกไปว่า คนที่รักจะเจ็บปวดแค่ไหน

กว่าจะมาคิดได้ก็สาย

ก็ในเมื่อตัวเองทำเอง จะทำอะไรได้นอกจากนั่งเสียใจ

เมื่อเขาผิดเอง โง่เอง
นี่คงเป็นบทลงโทษที่สาสม

หวังได้เพียงแค่ว่าที่ทำไป จะไม่ทำให้คนคนนั้น เจ็บ เหมือนเขาในตอนนี้

‘ยองอุน พี่ขอโทษ’

กระซิบเบาๆกับสายลมหนาวที่พัดผ่าน

น้ำตาที่ร่วงหล่น
ไม่มีแล้วสินะ มืออุ่นที่จะคอยเช็ดให้
อ้อมแขนที่เคยกอด ปลอบประโลมให้หายเศร้า

สายเกินกว่าจะแก้ไขอะไรได้

กว่าจะรู้ว่า รัก แค่ไหน
สิ่งที่เหลืออยู่ก็แค่ความทรงจำ
กับ ความรัก...ที่ไม่เคยหายไปจากใจ

=====================================

ป.ล. ทั้งๆที่ตัวเองออกจะชอบฟิคหวานนนน แต่แต่งยังไงก็กลายเป็น angst ทุกที Y-Y ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ ^.^

17-12-07